rukiyesuna.blogspot.com/2026/05/ruya-y-...
( Nacizane altı yıl önce yazmış olduğum Yusuf Şiiri)
Ânın çün yazdeh ahter, âfitâb u mâh; alâmeti şân,
Biraderân gamz edip mâahu tebaul ediyordu.
Sadırlarındaki fenâlık ile
Çâh, Yusuf’a gebe kalıyordu.
Velâdet, kervana kısmet;
Defîneye mâlik vâli, riş’ini zaptedip
Çeşmini ândan ayırmıyordu.
Ki ummadığı desîselerin
Sadâ-yı kademini duymuyor,
Âdeta Zeliha’nın âğuşuna
Gevher saçıyordu.
Yusuf’un cemâli,
Zeliha’nın haysiyet nîkâbını yırttığı demde,
Mahbesler onun dârı, kasrı oluyordu.
Ânın sevgisiyle
Zeliha'ın dâmeni Mısır’ı süpürüyor;
Elemiyle ehramlardan âli,
Nâlânı ile emvâc-ı Nîl’e ahenk katıyordu.
Hicran oduyla
Yakup, çeşminden
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Bölüm 9°•○Edebiyat
VIII. Bedbinlik, Melânkoli
Dervişine sahib çık ya Hazret-i Mevlâna
İsterse yap ister yık ya Hazret-i Mevlâna
Mevlâna, dervişine sahip çık; ister yap ister yık, her şey senin elindedir.
●
Ey bâdbân-ı şevk açılmaz mısın yine
Müstağrak-ı gammım haberin yok mudur senin
Ey coşku yelkeni, yine açılmayacak mısın? Ben gam içinde boğulmuşum, bundan haberin yok mu?
●
Bir gül’izar semtine pervaz etsene
Ey andelib-i cân perin yokmudur senin
Ey can bülbülü, o gül yüzlü sevgiliye doğru uçsana; yoksa senin kanadın yok mu?
●
Üstünde yoğise yerin arz-ı hakikatin
Altında bari hiç yerin yokmudur senin
Gerçeğin yüce katlarında yerin yoksa bile, bari aşağıda bir yerin olsun.
●
Hırmen-i derdü elem encümen-i firkat olan
Mahrem-i bezm-i cefa çille keş-i gurbet olan
Dert ve acının harmanında, ayrılık meclisinde yaşayan; cefa toplantılarının sırdaşı ve gurbet çilesi çeken kişi…
●
Ağlamak oldu işim ben bu cihanda gülemem
Dâmen-i vuslat ile seyl-i sirişkim silemem
Rukiye Suna
Rüya-yı Yusufiye
Ânın çün yazdeh ahter, âfitâb u mâh; alâmeti şân,
Biraderân gamz edip mâahu tebaul ediyordu.
Sadırlarındaki fenâlık ile
Çâh, Yusuf’a gebe kalıyordu.
Velâdet, kervana kısmet;
Defîneye mâlik vâli, riş’ini zaptedip
Çeşmini ândan ayırmıyordu.
Ki ummadığı desîselerin
Sadâ-yı kademini duymuyor,
Âdeta Zeliha’nın âğuşuna
Gevher saçıyordu.
Yusuf’un cemâli,
Zeliha’nın haysiyet nîkâbını yırttığı demde,
Mahbesler onun dârı, kasrı oluyordu.
Ânın sevgisiyle
Zeliha'ın dâmeni Mısır’ı süpürüyor;
Elemiyle ehramlardan âli,
Nâlânı ile emvâc-ı Nîl’e ahenk katıyordu.
Hicran oduyla
Yakup, çeşminden
