Seviliyor olmak, aynı zamanda ötekinin değer vermesi ondan onay ve kabul görmektir fakat aşk gelişebilmek için bu kabulün eksiksiz olmasına mı ihtiyaç duyar ? Durum bu olduğunda, bu yeniden bir bağımlılık biçimi almaz mı? Tersine, eğer ötekinin bakışı fazla gevşekse, yeterince sıkı, onaylayıcı, çok yakınımızda değilse , aşk eksikliği çekmez miyiz, kendimizi neredeyse inkar edilmiş saymaz mıyız ?