“onun duyması için çok geç ama senin duyman için çok geç değil.”
(…) hayat daha önümüzde upuzun bir yolmuş gibi güldük (…)
yorgundu, uyuyup dinlenince geçecek bir yorgunluk değildi onunkisi. belki de anca ölünce, dedikleri yalan değil, kurtuldu.
günler sadece kısalmıyor, insanın sırtına artık dar gelen bir hırka gibi küçülüyordu da sanki.
fakat nasıl ki en kutlu ve erdemli kişiler bile her birinizin içinizdeki en yüce hislerin üzerine çıkamıyorsa,
en günahkar ve adi varlıklar da içinizdeki en aşağılık hislerden daha aşağılık değildir.
