Furkan Akıllar
@agiller
Gaziantep
3 okur puanı
Ocak 2019 tarihinde katıldı
“Errol!” dedi Ron, ıslanmış pejmürde baykuşu ayaklarından tutup çekerek. Errol baygın halde masaya yığıldı, bacakları havadaydı, gagasında da ıslak, kırmızı bir zarf vardı.
Ron’un nefesi kesildi. “Ah, hayır...”
Hermione, parmağının ucuyla yavaşçacık Errol’ı dürttü, “Tamam, tamam, yaşıyor.”
“O değil...bu!”
Ron parmağıyla kırmızı zarfı işaret ediyordu. Zarf Harry’ye hayli sıradan görünüyordu ama, Ron ve Neville ona sanki patlamasını bekliyormuş gibi bakıyorlardı.
Reklam
“Siz hiçbiriniz bakmayı bilmiyorsunuz,” diye atıldı. “Köpek neyin üstünde duruyordu, dikkat ettiniz mi?”
“Yerde mi?” dedi Harry. “Ayaklarına bakmıyordum ki, kafalarına bakıyordum.”
“Yerde değil. Bir kapağın üstünde duruyordu. Bir şeyi koruduğu apaçık ortada.”
Sırtını duvara veren Kaz oraya tünedi, kaşlarını çatarak hendeğe baktı.
“Karşıya nasıl geçeceğiz? Hiçbir şey görmüyorum.”
“Çünkü buna layık değilsin.”
“Aynı zamanda miyobum. Orada hiçbir şey yok.”
“Sattığım her asayı hatırlarım, Mr Potter. Tek tek hepsini. Teleği asanızda olan anka, bir başka telek daha vermişti - bir tek telek. Kaderinize bu asanın düşmesi çok tuhaf, çünkü sizde o izi bırakan bunun kardeşiydi.”
Şemsiyesine baktı Hagrid, sakalını sıvazladı.
Pişmanlıkla, “Keşke kendimi tutaydım,” dedi, “ama olacağı varmış. Domuza çevirmek istediydim onu, ama zaten domuzun tekiydi, bana fazla bir iş düşmedi.”
Reklam