Kendi mezarı başında ağlamak istemeyenlere ...Edebiyat
İnsan yaşlandıkça eskiler alarm
çalarmış kafasında.
Büyüdükçe insanın içinde büyüyen
geç kalınmışlık hissi neden olur?
Zamanında zaman ayıramadıklarımızdan mı
yoksa zamanında insan olamadığımızdan mı?
Zamanında zamanı varken söylenmeyenler
Ayakları varken yürümeyenler
Kalbi varken sevmeyenler
Kendi mezarındalar
Gözler varken ağlamayanlar
Şu anda gözyaşından ibaretler
Bazen susmak anlaşılmaz
Konuşurken susanlardan ibaret mezarlık...
Düşündükçe geç kaldığı hissi insanın içini
daha da yoruyor ama geçmişin bizi
yönetmesini istemeyen ,
insanın kendiyle yüzleşip yeniden doğması için gerekirse ölmesi gerektiğini söyleyen,
kalemiyle arası oldukça iyi biriyle tanışmış olmanın memnuniyetini yaşıyorum.
İyi ki okudum, keşke bitmese dediğim
kitaplardan biriydi.
Ölebildiğimiz sürece yaşıyor olmanın farkındalığıyla yaşamaya niyet edenlere keyifli okumalar dilerim....
İçimdeki Yaz Bitti|Esra Karaduman Okay
Derleme.Öykü.Hikaye.Deneme. Hangisini söylemek istersiniz bilmiyorum ama ben acı okudum. Kırgınlık,şaşkınlık,kaybolmuşluk.
Görmeyi reddettiğimiz hayatların hikayesi. Sokakta karşılaştığımızda kafamızı çevirdiğimiz,haberlerde gördüğümüzde televizyon sesi kıstığımız,twitterda denk geldiğimizde aşağı kaydırdığımız insanların hikayesi.
Birbirlerinden çok uzak ama bir yerleri hep yaralı olanlar. Hayata nereden tutunmaya çalışsa oradan tekme yiyenler,elini atıp bu sefer olacak diye düşündüğünde oraların kuruduğu,adım attıkları denizlerin çekildiği,yürümek değil çalışmak istediği sokaklara alınmayanlar,çalışıp yine ellerinde kırık umutlarla kalanlar,hakkı yenenler,haklı olup dayak yiyenler,konuşamayanlar,konuşsa da bir işe yaramayanlar,ölenler,kalanlar,kaldığını zannedenler,kalması bir işe yaramayanlar,eksikler,yarımlar,başkalarının yarım bıraktığı hayatı kendine tamamlamaya çalışanlar,olduramayanlar,kaçanlar,kurtulamayanlarolduramayanlar,olduramayacaklar,kaderin gülmeyi bırak bakmadıkları. Ama ağlamayanlar.İsyan etmeyenler.Tamam diyenler,kafa sallayıp geçenler,vardır bir hayır diye düşünenler,konuşmayı hiç düşünmeyenler. Vazgeçenler.
Yukarıda saydıklarımı yaşayan kimbilir kaç hayat dağılmış bulunduğumuz her yere. Betimlemeler,vurgunun doğru zamanda yapılması gösteriyor size. Yazarın diliyle beraber savruluyoruz. Her bölüm bittiğinde bir acı daha ekliyoruz var olanlara. Kitap bittiğindeyse acı yumağıyız. Buruk bir gülümsemeyle üzülüyoruz tanıklık ettiğimiz hikayelere.
O kadar keyif alarak ve hissederek okudum ki her satırı içime işledi. Hiç unutamayacak olduklarımda eklendi arasına,öğrendiğim her hayat hem yara hem ders oldu bana. Görmekten vazgeçtiğimiz,itelediğimiz bu hayatlara kesinlikle bu harika anlatımla beraber eşlik
Reklam
''Bu kent boşalacak!Gökyüzü uçaklara,kentyüzü namlulara kalacak!Bu kent boşalacak ve bizden başka kimse kalmayacak'' diyordu.
O Vuruldu,kent kaldı..
Böyle bitiriyor,Amed'in asi çocugu olan Karanfil Ümüt'den bahsederken.
Sevginin herkesten şikayetiyle başlayan yılmaz odabaşı,güçlü kalemiyle birçok ekolojik,nükleer tehtit,barış,savaş gibi birçok konuya deginmiş denemelerinde.
Ve son olarak ''Topragın başına gelen,O'nun çocuklarının da başına gelir''diyor.Birkez daha hak veriyorum yazara,Dün topragı kirletdiler,bu gün ise insanlıgı.Dün topraga aglamayanlar bu gün kendisine aglıyor...
