Reklam
(Rüya) (Kadıköydeydim farkında olmadan hafiften boynumu eğdiğimi hatırlıyorum insanların hakkımda düşündüğü kötü şeyler umrumda değildi ancak çoğu yapı tarafından dışlandığımı biliyor ve bununla onur duyuyordum,çocukluğumdan beri önemsediğim insanlar her zaman beni görmek yerine parayı görmüş ve günün birinde önemsiz bir duruma düşmüşlerdir.Paraya ve cehalete ciddi bir zarar vermiştim bunun farkındaydım ve Lilithten başka hiçbir şeyim yoktu istemem de zaten sevgilim Lilith’den başka bir şey hayatta.
- Kim cehaletin köpeğiyse bokunda boğulsun -
Ağlaya ağlaya ölüm kokan acılar çekse de önümde cahiller
Kahkahalar eşliğinde seyreder - sonra da mezarlarına giderim
- tükürmek için - Ölüye saygı mı ?
Cahilse eğer birey ve diretiyorsa cahilliğinde
Özgürlüğe pranga vurabileceğini sanacak kadar ahmaksa eğer
Ölüsünün de amına koyayım
Dirisininde !
Önümden Feminist bir grup geçiyordu çoğunluğunu kadınlar oluşturuyordu.Grubun başında ki kızıl saçlı kadın Aniden bağırdı irkildim. Zayıftı 40 45 yaşlarında gibi duruyordu.)
Grubun başında ki kadın(Sert ve hışımlı bir şekilde):Sakın boynunu eğme!
Sakın
Sen bizim insanımızsın!
İnsanlık adidir bilirsin
Yaralanırsın günün birinde
Bükülür belin
Bir zindana atılır - çıkamayacak gibi hissedersin
Kimse de olmaz etrafında
Lilith ile gelir seni oradan alırız.
Seninleyiz mükemmel erkek
Seninleyiz Lilithin sevgilisi
Seninleyiz güzel ve güçlü çocuk.
(Kalabalık yumruklarını havaya kaldırdı,mutluluktan göz yaşlarına boğulduğumu hatırlıyorum.Daha önce hiç görmediğim insanlardı ancak öylesine büyük bir tutku öylesine büyük bir mutluluk doğdu ki içime o an anladım ki
Bu yabancılar
Gerçek Ailemdi benim.)
Mən ən ağır günlərimdə belə ağlamağı bacarmamışam. İçimdə sanki sözsüz bir fırtına qopub, hər şey dağılıb, amma o dağıntının səsi çölə çıxmayıb. Boğazımda düyünlənən hiss, sinəmdə sıxılan ağırlıq və nəfəsimə sığmayan kədər arasında ilişib qalmışam. Sanki duyğularım var gücü ilə danışmaq istəyib, amma səsim onlara yol verməyib. Və mən yalnız səssiz göz yaşlarımla anlamışam ki, insan bəzən ən çox ağlayanda belə görünmür, bəzən ən dərin ağrı səssizliyin içində gizlənir. Zaman keçdikcə başa düşdüm ki, bu səssizlik boşluq deyilmiş əksinə, içində dolub daşan, amma çıxış yolu tapmayan bir dünyanın öz diliymiş. Elə anlar var ki, insan nə danışa bilir, nə qışqıra bilir, nə də ağlaya bilir. Sadəcə dayanır və içində baş verənləri kənardan dinləyirmiş kimi olur. Sanki bədən yaşayır, amma ruh bir addım geri çəkilib öz ağrısını uzaqdan izləyir. Bəzən nəfəs alırsan, amma o nəfəs səni yüngülləşdirmir sadəcə vaxtı uzadır. Bəzən gözlərin dolur, amma damcılar düşmür sanki göz yaşları belə qərarsız qalır, hansı yolun azadlıq olduğunu bilmir. Və mən anladım ki, hər kədər özünü göstərmir. Bəziləri insanın içində kölgə kimi yaşayır, səssiz, amma daim orada. Mən çox vaxt elə bilmişəm ki, ağlamaq rahatlıqdır, amma bəzən ağlamaq belə olmur… və insan bu dəfə rahatlığı da itirir. Onda öyrənirsən ki, ən çətin ağrı görünən deyil, ən çətin ağrı hiss ediləndir. Amma ifadə edilə bilməyən. Və yenə də mən içimdə bir şeyi saxlamışam, bütün bu səssizliyin içində belə, mən hələ də hiss edirəm. Çünki hiss etmək bitməyibsə, demək insan da bitməyib. Sadəcə içində bir yer var ki, orada hər şey susub, amma yox olmayıb.
bağıra bağıra anlatmak istediğim şeyleri ağlaya ağlaya içime gömdüm. iyi niyetimden vurduğunuz o günleri hiçbir zaman unutmayacağım.🍂
Reklam
Reklam