Agnes'ın kafasının içindeki düşünceler tekrar tekrar genişleyip daralıyor, genişleyip daralıyor. Önce şöyle düşünüyor: Olamaz, mümkün değil, nasıl yaşarız, ne yaparız, Judith buna nasıl dayanır, herkese ne derim, nasıl devam ederiz, nerede hata yaptım, kocam nerede, o ne diyecek, onu kurtarmak için ne yapabilirdim, neden yapamadım, esas onun tehlikede olduğunu nasıl fark edemedim?
Sonra tek bir şeye odaklanıyor: Öldü o, öldü, öldü.
Sayfa 207
"Sızlanmak yerine, sahip olduğunuz imtiyazlar için şükredin."
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Bu kadar şımarık ve mantıksız yaratıklarla tartışmanın yararı yoktu, kulağıma nahoş gelen şeyler söylendiği zaman susmaya artık alışmıştım.
"Çok okur musunuz?"
"Vakit ve okuyacak kitap bulursam, okumak en sevdiğim meşgaledir."
Konuşmam gerekmediğinde, yapacak bir şeyim olsun diye her zaman yanımda kitap taşırdım.
Erkeklerin gamsızlık seviyesi her çağda aynıysa demek
"Gitmeyi nasıl düşünebilirsin?" diyor Agnes şaşkın şaşkın... "Hamnet öldü."