"Böyle düşünerek, çok ama çok uzaklarda, kendimi yeniden yaratma ve kendimi affettirmeye çalışma arzusu geliyor; çünkü resimlerim, rustik ayçiçeğinde minnettarlığı sembolize ederken neredeyse bir ıstırap çığlığı."
"Bu sabah güneş doğmadan uzun bir süre önce penceremden kırları gördüm; yalnızca Sabah Yıldızı vardı, çok büyük görünüyordu. Gerçi onu, Daubigny ve Rousseau yaptılar; sahip olduğu bütün mahremiyet ifadesine, büyük huzura ve görkeme çok hazin, çok kişisel bir duygu eklediler. Bunlar, nefret etmediğim duygular."
(George Roddam, İşte Van Gogh)