Ah bu perşembeler
@ah_bu_depression
Otuzuncu defa kendime söz veriyorum: Bu sefer 1000k'yı düzgün kullanacağım!!
14 okur puanı
Mart 2022 tarihinde katıldı
İlkokul Çocuğu GatsbyEdebiyat
Gatsby bende daima bir ilkokul çocuğu izlenimi bırakmıştır. Umutsuzca aşık, sevgilisinin kocasının imalarına katlanamadığı an sabrını koyveren, insanları kırmayı doğru dürüst beceremeyen ve onlara güvenmemeyi de henüz öğrenememiş küçük bir çocuktur o benim için. Gatsby'i, yazdığı aşk mektubunu gizlice Daisy'nin dolabına koymaya çalışırken hayal edebiliyorum.
Hak ettiği ilgiyi alamayan, bütünüyle teslimiyetinin tek sonucunun nankörlük olduğu bu adama duyduğum sempati hakkında konuşabilirim fakat kitaptaki diğer karakterleri ve bir parçaya odaklanıp ustalığını görmezden gelmenin eşiğinden geçmiş olduğum yazarımızı daha fazla kızdırmayalım.
Okuduğum her kitabın karakterlerini tartışmalı bulmakta üstüme yok. Şimdi de çoğu kişinin tarafsız ve mülayim bir anlatıcı olarak gördüğü Nick'i taşlamaya girişeceğim, izninizle.
Nick, kitaptaki yapay sosyete yaşamına bir eleştiri olarak varoluyor kitapta. Ve Gatsby'nin başına gelenlerden sonra da ümidini kaybedip uzaklara, daha samimi bildiği diyarlara gidiyor. Partilerin "samimiyetsiz", yabancı hissettiren görkeminden kaçıyor.
Oysa ben Nick'i tam olarak bu partilerin çekiciliğinin kanıtı olarak görüyorum. Ayrıca ara ara bunu kendisi de kabul ediyor. Kendisi sokaklarda yürürken, içinden kıkırdayan kadınların sesleri gelen arabaları duyuyor ve onlarla beraber o partide bulunmayı, kendini kaybetmeyi ve eğlencenin arkasındaki kayıtsızlığı,saygısızlığı, nasıl da arzuladığını söylüyor. Ayrıca Jordan'ın en çekici özelliğinin de ünün hileyle elde etmiş olması olduğunu düşünmesi bu düşüncelerimi kanıtlar. Jordan, bulunduğu çevreyi tam olarak yansıtan bir karakterdi ve Nick önce çevreye sonra da Nick' e kapılıp gitti.
Ama burada Jordan aşkımdan da bahsetmem gerek çünkü kendisi kitabın sonunda Nick'in önceleri farklı olduğunu düşündüğünü fakat
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Sert ve ÖzEdebiyat
Hemingway'e Yaşlı Adam ve Deniz ile başlamıştım. O zamanlar yazarın dilini sevmemiştim. Bana fazlasıyla yalın gelmişti ve çok kısa cümleleri sebebiyle konuya bir türlü girememiştim. Her ne kadar tartışmalı olması, hakkında farklı düşünceler doğurma potansiyeli sayesinde sevdiğim kitaplar arasında olsa da okurken çok zevk aldığımı söyleyemem.
Şimdi ise,Kadınsız Erkekler'den sonra, yazarın tarzının bu olduğunu keşfettim ve kesinlikle Hemingway okumaya devam edeceğim.
Kadınsız Erkekler'i size şöyle anlatayım: Yüksek doz hayat çektim. Ama bu hayattan kastım yazarın kasvetli konuları ağır bir şekilde işlemesi, sizi düşünce bombardımanına tutması, aklınıza değişim fikirleri serpiştirmesi değil.
Öyküler, tamamen sıradan insanların sıradan olaylarını anlatıyor ki Hemingway'in basit anlatım tarzını ele alırsak tam da yazarın kalemine uygun bir konu.
Yazarın ustalığına epey yerde hayran kaldım: Uzun uzun anlatılsa sizi dehşete düşürecek bazı olayları diyalogların arasına basit bir şekilde sıkıştırmış fakat bu, gözünüze perde çekmiyor. Aksine böyle meselelerin günümüzde dahi ne denli meşrulaştırıldığını; bizi, her yanımızda olmasının getirdiği bir kayıtsızlık haline bürüdüğünü fark ediyorsunuz.
Kitap, hep bir hareket halinde gelişiyor. Belki sarsıcı yanı da budur. Olaylar akıp giderken bir şey yapılamayacağını hissettirmiş size Hemingway Baba-ki bunu nasıl yaptığı hakkında hiçbir fikrim yok. Belki de bu yorumumu içimdeki uslanmaz romantiğe borçluyum ki kendisi her şeyden sıradanlığın, gündelik olayların getirdiği boğuculuğu çıkarmayı pek sever :)
En sevdiğim öykü ise tartışmasız bir şekilde Beyaz Fillere Benzeyen Tepeler. Resmen okurken havada çiftin birbirine söyleyemedikleri şeylerin çaresizliğini hissettim. Bütün durumların birbirinden kötü olduğu bir durumda bir tercih
Yaşlı Adam Artık Daha da YaşlıEdebiyat
Öncelikle şunu söylemek istiyorum: Bu kitabı bir başarı öyküsü olarak ele alıp kişisel gelişimine katkı sağladığını düşünenler okurlar, kitabın son sayfalarını tekrar okusunlar.
Uygulamada kitap hakkında yazılanları okuduğum zaman kitap hakkındaki tek bakış açısının adamın başarı arzusunun ve gün sonunda gösterdiği azim sayesinde elinde bir balık bile olmadan geri dönmesinin onu okur gözünde nasıl yücelttiği ile ilgili olduğunu gördüm.
Anlıyorum ki benim gördüğüm kadarıyla okurların hiçbiri yazarın yüzümüze çarptığı nihilizm anlayışıyla dehşete düşmemiş!
Tabii sorun tamamıyla bende de olabilir çünkü başarı kavramını çok da umursadığım söylenemez. Hatta evrenin durmaksızın sürüklendiği yok oluş gerçeğini de düşünürsek o kavramı gereksiz bulduğum, ona inanmadığımı bile söyleyebilirim.
Yani demek istediğim; balıkçımızın gün sonunda elinde hiçbir kazancının olmamasına, hatta ona hayatını sağlayan işin gerektirdiği ekipmanlardan da zarara uğramış olmasına rağmen yaşlımızın bu macerasını onun ileride hatırlayacağı tatlı bir başarı hikayesi olarak göreceğini savunun okurlar, size tamamıyla saygı duyuyorum ve bu b** çukurunda bu denli optimist olabildiğiniz için sizi takdir ediyorum.
Fakat bana sorarsanız, adamın bu macerası ona hiçbir şey vermemekle beraber sahip olduklarını da kaybettirdi, ona denize açılmayı bir daha istememesine sebep olabilecek kötü deneyimler yaşattı.
Evet, bu deliliğe -farklılığı göze alma- hiç girişmemiş olsaydı ve her gün onunla beraber aynı yerde balık tutan, daha ilerisini göze alabilecek, hatta bunu düşünebilecek, cesaretten yoksun, sıradanlığın getirdiği görünmez sefalet içindeki onca insanla ömrünün sonuna kadar aynı eylemi gerçekleştirmiş olsaydı büyük ihtimal var olduğu süre boyunca kendinden nefret edecekti. Belki de bunu başarı sayabilirim