Ahmet Hakan Doğan
@ahmetrafi
Şu anda okuduğu kitap
Yazarın anılarını anlatan bir anı derlemesi kitabı olmuş.Anılarını romanlaştırmayı başarmış,dili akıyor hızlı okunuyor fakat bazı alıntılar isim verilmeden alınmış "galiba". Yazarın sürekli "ben diğerleri gibi değilim" mottosunu bize yedirmeye çalışması beni aşırı rahatsız etti. Örneğin kitabın bir sayfasında sokak arasında satranç oynayan insanlara denk geliyor ve izlemeye koyuluyor. Biraz izledikten sonra yeni gelen kızın fotoğraf çekmesine izin vermeyen yaşlıyı taktir ederek şöyle diyor. "Kupkuru bir fotoğraf koleksiyonerliği derdine düşmüş insanların, gördükleri deneyimi yaşayıp içselleştirmek yerine, o deneyimi dondurup içeriksezleştirme takıntıları ben de oldum olası anlamsız bulurdum zaten." Oldu olası mantıksız bulmasını ve bunu hiç sorgulamaması bir ön yargı.İnsanların kendi gibi bir yaşam sürmediğini, herkesin farklı zevkleri olduğunu kabullenmek yerine bunları eleştiriyor. Bende fotoğrafçılık ile ilgilenen biri olarak bu düşüncesini aşırı saçma buldum. Bundan bir kaç bölüm sonra küpeli bir gencin nasıl hissettiğini düşündüğü için kendine 1 sayfa boyunca kızmıştı. Bize "bakın ne kadar harikayım" mesajı vermek istemiş ama önceden yazdıklarını gözden kaçırmış. "Ben diğerleri gibi değilim ben farklıyım" yazıtları artık bitmemeli mi sizce de? Evet felsefeyle ilgilenip konuk olarak derse girebilirsin ama diğerlerini insan olmamakla düşünmeyenin insanlığa erişemediğini söylemek haddini aşmak değil midir ? Velhasıl kelam ilk 100 sayfa su gibi aktı fakat sonraki sayfalar acı çektirdi. Bu arada söylemeden de edemeyeceğim James ya çok saf ya da yazar gerçekten aşırı zeki ama bize aktaramamış. Gerçekten her şeyi ya ilk kez duyuyor ya da daha önce düşünmemiş...
Bu kitabın içeriğine dair söylemek istediğim çok şey var ama iyi kötü eleştiri yapmak istemiyorum. Bende bir Nora'nın hayatındaki Izzy olarak yorum yapmak istiyorum. Bu kitabı ilk aldığım zaman arkadaşıma beraber okuma teklifinde bulunmuştum. Zaman geçip o gittiğinde ise kitap beni kötü etkilemişti çünkü intihar konusunda hassaslaşıyor insan. Kitabı okurken arkadaşıma okuması için ısrar etmediğim çok büyük pişmanlık duydum. Bazen her şey için kendinizi suçlayabiliyorsunuz. Umarım o da kendi atölyesinde tablolarıyla veya animasyonlarla hayattan hayata geçiş yapıyordur diye düşünmeden edemiyorum. "Hayatınızda böyle yapın ve daha iyi olun" gibi sınırlayıcı emirler içeren bir yorumda bulunmak istemiyorum ama elinizde bir hayatınız var ve siz ölünce kütüphaneniz olmayacak.O yüzden kıymetini bilmeye çalışın lütfen :(.
Hayal gücünü kullanan insanlar için mistik geçmişin anlatıları hoş zamanlar geçirmeyi sağlıyor. Sözlü edebiyat bana her zaman ilginç gelmiştir. Abartılar okurken tebessüm etmemi sağladı. Okurken güzel zaman geçirdiğim bir kitap oldu. Kitap denilirse artık :).
Kitap çok hızlı ilerliyor ve yazar anlaşılır bir dil kullanmış.Karakterler ile empati kurabiliyorsunuz fakat Amerikan Edebiyatı kitaplarının genel sorunu olan yoktan dert var etme problemi bu kitapta da var.Kitap öyle uzun bir kitap olmadığı için elle sayılır,çok az olay oluyor ve karakterlerin bu olaylarda verdikleri kararlar çok saçma.Kitapta olay örgüsü güzel yansıtılmış fakat karakterlerin önemi çok iyi anlatılmamış.Mesela "patronun oğlu" tiplemesi bu kitapta da olmasına rağmen güzel işlenememiş bir karakter olarak karşımıza çıkıyor bu da beni rahatsız eden bir kaç şeyden biri.Kitap belli bir noktaya kadar çok iyimser ilerliyor ve bunu farkettiğiniz zaman yazarın gerçekçi olayları sona sakladığını anlıyorsunuz ama bir anda oluşan ve dediğim gibi gereksiz bir hareketle kitap sonlanıyor.Oluşan dostluklar temele oturtulmamış çocuk dostlukları gibi.Hele o dönem için hiç de gerçekçi gelmiyor.Kitabın dili olmasa bu kitabın hikayesi beğenilmek için yetersiz kalırdı fakat yazar çok güzel bir üslup kullanmış ve farkettirmeden size kitabı bitittiriyor.Bu kitapta yazara puan veriyorum çünkü hikaye vasat olmasına rağmen olay örgüsünü sade, anlaşılır ve hoş bir şekilde sunmuş.
