Ahmet
@ahmetsvr23
İnsanın kafasına soruların en kötüsünü, "neden olmasın?" ı mıhlayan kitap. Neden bizim yaptığımız doğru olsun, olması gerekenin bu olduğunu, böyle olduğunu kim söylemiş, kim kanıtlayabilir? Tarihin gerçekten böyle olduğunu ya da daha kötüsü gerçekte de değiştirilmediğini nereden bilebiliriz? ve büyük birader'in gözlerinin ensemizden çekilmesini nasıl sağlayabiliriz bu kitabı okuduktan sonra?
Zeka düzeyi yeterli insanın baskıya (zaten değillerse) tam karşı olmasına, her türlü ideolojiye biraz soğuk bakmasına, "parti" sözcüğünü duydukça tüylerinin dikenleşip apolitik bir tutum geliştirmesini sağlayan, zeka düzeyi gereğinden fazla yüksek insanın ise, kitaptaki dünyayı gerçeğe taşıma güçleri olduğu/düşleri olabileceği için eline almasına izin verilmemesi gereken bir kitaptır bu.
Reklam
Edebiyatımızın büyük ustalarından Peyami Safa'nın, herhangi bir olgunun psikolojik dokusunu ortaya çıkararak anlatageldiği uslubunun zirveye çıktığı, gerçekçiliğin nimetlerinin sonuna kadar kullanıldığı roman. Pek çok diğer klasik eserin akıbeti gibi, günümüz insanlarının klasikler arasında olduğu için malesef okumadığı roman. Hayatın sadece zevk-i sefa ve mutluluktan ibaret olmadığını; insanların başına her türlü bedeni ve ruhi travmanın gelebileceğini bir ibret vesikası olarak göz önüne seren, özellikle ergenlik çağındaki insanların okuyup hayattan dersler çıkarmasını sağlayabilecek eser. Okurken gözlerimin ister istemez dolduğu ve roman kahramanının yerine çok kereler kendimi koyup üzüldüğüm roman.
Okuyucusuna yumruk yemiş hissi uyandıran Stefan Zweig kitabı...
Okudukça hayata sıkı sıkı tutunmakla, pamuk ipliğiyle bağı koparmak arasında gidip geliyor insan.
Ama içimizdeki rezil, adi, bayağı ve ilkel ne varsa hepsinin sonunda faili meşhur(!) bir ölüm var.
Bu kitaba ‘kişisel gelişim kitabı’ diyen de, ne bileyim…
Kitapla ilgili yadsınamaz bir gerçek var, bu kitabı okumanın bir yaşı, farkındalık sınırı var. Eğer farkındalığınız yeterince gelişmeden ve omuzlarınıza çok yük alıp hayatla mücadeleye başlamadan okursanız sıkıcı bir hikaye gibi ya da ‘kişisel gelişim kitabı’ gibi gelebilir.
İçinde "aklı başında kişiler yeteneklerinden gurur duymazlar" diye nefis bir cümle geçen Pulitzer ödüllü kitap. Filmi de 3 oscar almıştır. Çocuklarına adaleti ararken çoğunluğun fikirlerine değil vicdanına kulak vermesi gerektiğini öğreten avukat baba Atticus ve iki çocuğu hikayenin baş karakterleri ama yan karakterler de oldukça derin işlenmiş ve her şey o kadar doğal geliyor ki kısa sürede akıp gidiyor. Sonunda ise bitse bile insanın içinde hep devam edecek bir hikayenin sıcaklığı kalıyor insana, çocukluk anıları gibi bir şey işte.
Reklam