Yüzyıllık Yalnızlık tadındaydı bana göre.Yazarın sıradan bir olayı bile büyüleyici bir üslûpla anlatması hoşuma gidiyor.Olayları anlatırken araya ilginç bilgiler serpiştirmeyi de unutmuyor.Bu sayede okurken sıkılmıyor insan.
Florentino Ariza'ya sinir oldum ama. Bunu da belirteyim
"...ama insanların her zaman annelerinin onları dünyaya getirdiği zaman doğmadıkları, yaşamın onları bir kez daha, hem de sık sık kendi kendilerinden doğmaya zorladığı düşüncesine kaptırdı kendini."