rashed’eren
@ahuqum
Dünya dediğin bir bakışımızdır bizim..
Jandarma Özel Harekât
Önlisans
İzmir
İstanbul, 19 Kasım 1998
166 okur puanıAğustos 2017 tarihinde katıldı
Çünkü Ehli Kitaptan olan kimsenin kestiğinin yenebilmesi için ona, mubah saydırıcı şekilde kesmesi şart koşulmuştur. Buna göre Ehli Kitaptan biri, şeriatın onaylamadığı bir yerde hayvan keserse kestiği hayvan mubah olmaz. Çünkü Ehli Kitaptan olan kimsenin amacı, kestiği hayvanı Müslüman gibi kesmek olmalıdır. Bilindiği gibi eğer Müslüman, kestiği hayvanı Allah’dan başkası için veya Allah'tan başkasının adını anarak kesse, kestiği hayvanın eti mubah olmaz.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Görüldüğü gibi İbn Teymiyye, sahih nakle bina edilmeyen ve ya dil ve şeriate uygun düşmeyen, sırf akla dayalı tefsirde bulunmayı haram görmektedir. Zaten müfessirlerin büyük çoğunluğu da yukarıda zikrettiğimiz hadis-i şerifleri "kim ki Kur'an'da bulunan gaybî şeyleri delili olmadan kafasına göre tefsir ederse" şeklinde te'vil etmişlerdir.
İbn Teymiyye, Allah-u Teala'nın zatına uygun düşmez gerekçesiyle "Allah'ın eli" terkibinin geçtiği ayetleri, "zahiri murad edilmemiştir" şeklinde tefsir etmenin yanlış olduğunu savunur. Çünkü “el"; ilim, kudret ve zat gibi terimlerle aynı durumdadır. Nasıl ki ilim, kelam, kudret ve hayat gibi sıfatlarımız, bunların Allah'a da izafe edilmesini engellemiyorsa aynı şekilde bizim elimizin bulunmasıda onu Allah'a izafe etmemize engel teşkil etmez. Bunlar Allah'a izafe edildiğinde kullardaki yaratılmışlık hali akla gelmez. Allah'ın ilmi nasıl ona layık bir ilimse, eli de onun şanına layık bir el olarak algılanır.
Kur'an'da mecazî manada olduğu iddia edilen birçok lafız üzerinde duran İbn Teymiyye, özellikle sıfatlar konusuyla ilgisi bulunan kavramlara büyük ölçüde yer vermiştir. Çünkü ona göre mecaz konusu daha çok, Mu'tezilî alimler tarafından bu konudaki düşüncelerini desteklemek üzere ortaya atılmıştır.
İbn Teymiyye, dilin insanlar tarafından üzerinde anlaşma sağlanarak tespit edilmediğini, kastedilen mananın tabiri için seçilen kelimenin ilham yoluyla meydana geldiğini ve insandan insana, nesilden nesile aktarıldığını savunur.