Ayrılık hüzündü,kalp ayrılığı sevmezdi.Ayrılık garip bir sır,bilinmez bir yürek sızısıydı.Gözyaşlarıyla ıslanmayan ayrılık var mıydı? Hele de sevgisi aşka ulaşanların yazgısında mutlaka ayrılık vardı.
Nefis gibi kalp de büyürdü.Nefis,varlık kadar;kalp,varlık ötesi kadar büyürdü.Kalbim büyüyor Allah'ım.Adı aşk ,ama tılsımı başka bir şey...Kalpte yürüyorum.
Ey akıttığım gözyaşlarını görmeyen insanlar.
Kalem de benim,kağıtta.
Sadece meyvem ve gölgem mi var sanırsınız?
Tabut da benim darağacı da.
Çile yolunda sadece siz mi yandınız!