Kendi kendime sinirleniyorum devamlı, bazen de hiç yoktan ağlıyorum. Annemle babamın beni nasıl yaraladıklarını, utandırdıklarını hatırlıyorum. Uzun süreli arkadaşlıklar kuramıyorum. Sık sık arkadaş gruplarımı değiştirir, insanları hayatımdan silip atarım. Ne kadar bozuk olduğumu anlamalarını istemiyorum sanırım.
Lisansüstü eğitimimde insanların özellikle öfke gibi duyguları nasıl bilinçaltına ittiklerini görsel olarak anlatan psikoloji kitaplarımız vardı. llk kare patronu tarafından azarlanan bir adamı gösteriyordu. Tabii ki patronuna bağırması uygun olmaya cağından ikinci karede de aynı adamı eve geldiğinde karısına bağırırken görüyordunuz. Üçüncüsü, kadını çocukları azarlarken gösteriyordu. Çocuklar köpeği tekmelerdi, köpek de kediyi ısırırdı. Bu sade anlatım, aslında hissettiğimiz yoğun duygular doğru insan yerine bizi korkutmayan hedeflere yönlendirdiğimizi tam olarak betimliyor.