Çocuklar belli dönemlerde farklı korkular yaşayabiliyorlar. Onların duygularını hafife alıp küçümsemek kendilerini bizlere karşı kilitli bir kapıya dönüştürmelerine neden oluyor. Çocukların korkularını yenmeleri noktasında onları ciddiye aldığımızı gösterip desteğimizi esirgemeden yaklaşırsak kaygılarından kurtulmaları da kolay olacaktır. Sahip oldukları bize göre küçük, onlara göre büyük korkuları elimizden geldiğince kendilerinin yenmelerine fırsat tanımalıyız. Denize girmeye korkan bir çocuğu kollarından tutup çığlık çığlığa suya atmak onun suya karşı olan korkusunu ortadan kaldırmak yerine daha da artıracaktır. Bir çocuk içinde büyüttüğü korkudan ancak kendisi kurtulabilir. Bize düşen ona yalnız olmadığını hatırlatıp kendi gücünün ve yapabileceklerinin farkına varmasını sağlamaktır.
Öğrencisinin problemini bildiği halde onun işini zorlaştırıp psikolojisini altüst etmek gerçek eğitimcilerin yapabileceği bir iş değildir. Gerek çocuk gerekse yetişkin olsun sorununa samimiyetle eğildiğimiz ve çözüm yolları aradığımız kişileri kazanabiliriz .