Yalnız onun gözlerinde gördüğüm çocuk emniyeti ve şefkatiyle ruhuma sokuluyor, bu nazar açlıktan ölen bir adama ekmek yerine taş vermek tesirini yapıyor. İçim boş değildir biliyorum. Ayşe’nin en güzel kardeşliği ve dostluğuyla dolu fakat onun yeşil gözlerinden uçacak hiddet, sitem hatta nefret olsa da İhsan’a arabanın basamağında baktığı gibi bana baksa. O hâlâ kardeş gibi bakıyor…
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
İlk defa İhsan’ın yüzünde endişe hatlarını bu kadar derinden gördüm, onun sakin zevahiri* altında sakladığı kasırga ve işkenceyi tamamen hissediyordum. Bir aralık dalgın dalgın “Pembe yemenili dilber köylü; beyaz gömlekli hemşire aramızdan giderse, hakikat yalnız demirin, ateşin adamı olup kalacağız.” dedi.
*görünüm
…”Evet, İngiliz himayesini baştan başlayarak hepiniz istemelisiniz. Bakın Hindistan’a, ne mesut. Allah bizi beyaz adamdan ayırmasın, diye hep dua ederler. Gerçi bu zor işi İngiltere kabul eder mi bilmem; fakat sizin için başka türden kurtuluş var mı? Bilhassa Çanakkale’de katlettiğiniz altmış bin İngiliz var. Samimi bir nedamet olursa belki İngiltere affedebilir.”
Salonda soğuk bir sükûn hâsıl oldu. Havada sanki sıfırdan aşağı bir bürudet vardı. Askerlerin yüzüne bakamıyordum.
Salime Hanım -kıpkırmızı- en nazik Fransızcasıyla “Ah mösyö, İngiltere’ye kendimizi muhakkak affettireceğiz,” diye başlamıştı.
“İngilizler aflarını talep edenlere versinler.”
…Söyleyen Ayşe’ydi. Yerinden kımıldamıyor, yüzünde hareket yok, yalnız gözleri siyah daireleri içinden namütenahi açılmış, nihayetsiz bir itimat-ı nefs ve kudretle ve salim bir Fransızcayla söylüyordu. Odadaki etrafına toplanan hareketi görmemiş gibi devam etti:
“İngilizler aflarını talep edenlere versinler mösyö, affı zalimler değil, mazlumlar verir. Çanakkale’de dövüşürken ne asi ne esirdik. Namuslu bir millet gibi dövüştük, öldük, öldürdük. Ne zamandan beri ve hangi milletle harp edilir de mağlup olduğu zaman ona katil denilir?”
“İngiliz kanıyla Türk kanı bir mi madam?”
“Mikroskop altında İngiliz kanını görmedim. Rengi bizimki kadar kırmızı mı yoksa mavi mi, bilmiyorum. Fakat Türk kanı ateş gibi sıcak ve kırmızıdır.”
“Peki madam, Türk kanını tahkir etmiyorum. Yalnız kendinizi İngilizlere affettirmeye muhtaçsınız, demek istiyorum.”
“Siz bizden af talep ettiniz. Dün mütareke yaptınız, dün silahlarımızı bize bıraktırdınız. Bugün memleketimize hırsızları, katilleri gönderiyorsunuz ve katilleri, hırsızları, tarihî bir şerefi olan büyük donanmanız himaye etti. Yeşil İzmir’i kan ve alev içinde bıraktınız. Bakınız
Cemal’in yanında kolu bir bağ içinde simsiyah örtülü bir kadın. İçimden, “İzmir geliyor,” dedim.