kuzgun
@aion
Geleceğe selam ver
27 okur puanı
Kasım 2021 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Kalemini sevdiğim yazarlardan biri olan Zweig’ın en sevdiğim kitaplarından biri oldu. Tek solukta kitap okumayı sevmem. Daha doğrusu tercih etmem. Onlarla bu kadar kısa süre içinde vedalaşmak pek hoşuma gitmiyor. Fakat gelin görün ki bu eser istisna oldu.
Eser, yazarın üç menkıbesinden oluşmakta. Önce Rahel Tanrı’yla Hesaplaşıyor, sonra Üçüncü Güvercinin Hikâyesi ve ardından ise Ölümsüz Kardeşin Gözleri geliyor. Bu menkıbelerden sadece bir tanesi dilimize çevrilmiş onun dışındakiler çevrilmemiş. Onun da bilgisini aklımda kalanlarla iletmek isterim. Siz kitabı bitirdikten sonra mutlaka Önsöz bölümünü de okuyun lütfen. (Dikkatinizi çekerim, bitirdikten sonra :)
Kitaptaki bu bahsettiğimiz üç öyküde insanlar huzuru, barışı, ruhsal refahı, Tanrı’yı ve belki de en önemlisi kendilerini arama halindeler. Bu üç öykünün birleştiği noktalar; insanların barışa duyduğu hasretin, baskının, katılıkların, savaşların, öldürme iradesinin acımasızlığı ve onların ağırlığını fark etmek oluyor. Öykünün ikisi Kutsal Kitap Tevrat’tan,bir diğeri de yanılmıyorsam bir Hint efsanesinden alıntı.
Beni en etkileyen öykü, merhamet unsurundan olsa gerek, Rahel Tanrı’yla Hesaplaşıyor oldu. Karakterin her şeye rağmen Tanrı’sına duyduğu sonsuz inanç ve bu inancın ona verdiği içsel huzuru, güveni Rahel anlattıkça ben de hissettim ve yüzümde gerek hüzünlü gerek ise o huzurun verdiği tebessümle okudum. Fakat Ölümsüz Kardeşin Gözleri’ni de okurken tarif edemediğim bir içsel huzur kapladı içimi. Eser tam anlamıyla ruhuma dokundu. Kendimi ve Tanrı’yı sorgularken buldum kendimi. Eser sizi birbirleriyle bağdaşan sorulara yönlendirdiği gibi kendinizi tamamlayacağınızını farkedebileceğiniz manevi kalıplara da dikkat çekiyor.
Okuduğunuzda bir şeyleri aldığınızı, kendinize kattığınızı somut bir şekilde
Reklam
Elem, acı ve kederle şekillenen aşkın genç bir kadında beden bulmuş hali idi bu kitap. Nejat’tan çok Fikret’in aşkını hissettim. Çektiği acılara bizzat şahit olduğumdan mıdır bilinmez, okuduğum dakikalarda yüreğimde bir acı kök saldı. Sayılı karakterleri bu denli hissederim açıkçası. Fikret benim için apayrı bir karakter oldu. Heyecanıyla heyecan, acısıyla acı, içine dolan sıkıntılı hallerle sıkıntı doldum bizzat. Tahlili muazzam olan bir Türk Edebiyatı Klasiği. Güzide Sabri’yi bu eseriyle tanıdım ve kesinlikle beğendim. En popüler eseri de buydu. O sebepten almıştım iyi ki de almışım.
Kitap genç yaşında aşkın serinliğine tutulan kadının, çoktan çiçeklenmiş olan beyefendiye karşı duyduğu şiddetli aşkın tasvirinden ibarettir. Yasak aşkın getirilerine tahammül ve dayanmak ile hayatı çerçevelenen bir kadının soluşuna yoldaşlık ediyoruz bu eserde.
Aşık olduğu doktorun evli olduğu haberini aldıktan sonra hayata küsen, gün geçtikte daha da solan; şans eseri doktorun eşinin dayısıyla evlendirilen genç kadın, hayatını sevmediği eşiyle sürdürmekte kararlıdır. Her şey stabil, alışılagelmiş devam eder bir süre ve kadın mesut olmasa bile eşine bağlı olduğu gözle görülür bir gerçektir. Sevgisini esirgese de hizmetini asla esirgemezken evlendiği adamın kim olduğunu, hayatın sinsi tesadüfünü acı bir şekilde öğrendiği anlarda karakterimiz bozulmaya başlar, bütün bedeni sarsılır ve zamanla bastırılan duygular ortaya çıkar. Bu duyguların ortaya çıkması büyük bir felaketin habercisidir.
Benim gibi hafif romantikçiyseniz bir şans verin derim!
Ölmüş Bir Kadının Evrak-ı MetrukesiGüzide Sabri Aygün · İş Bankası Kültür Yayınları · 20214,001 okunma
Puan vermedi·224 syf.··
Beğendi
·2022 19. kitabı
·52 günde okudu
·Okunma: 20 Kasım 2022 14:43
Ah o nasıl bir yeşil… Sevgili İzmir. Adeta bir orman... Halide Edib’in kalemini hissettiklerimle tamamen açıklamam pek mümkün olmayacak ne yazık ki. Nasıl bir hisse sahip olduğumu anlayabilmek için Ayşe olabilmek, İhsan olabilmek, halk olabilmek, ziyadesiyle İzmir, Kütahya, Sakarya olabilmek lazım gelecek!
Hissettiklerim tarifsiz şeylerdi. Dökülen kanlar, anaların tükenmek bilmeyen yaşları, neferlerin ölüm nefesleri, memleketin çırpınışlarından ve cayır cayır yanışlarından kalan sessizlik, amansız bayrak fedaları, geçilen sevgiler… Nice hemşire Ayşe’ler nice neferler, nice kumandan İhsan’lar geçti bu topraklardan…
Gözlerimde yaşlarla, derin gururla memleketimin cesur ve kavi mücadelesine şahit oldum ben.
Bu kitapla ilgili milyonlarca alıntı paylaşabilirim. Okuduğum en anlamlı Leonid eseriydi. Ve bana bu klasikler arasında hangisinden çok etkilendiğimi sorsalardı, dostlarım… Şeytan’ın Günlüğü ve Kızıl Kahkaha ilk sıraya yerleşirdi. Üslubuna hayran kaldım. O laubali tavırların altında yatan yine alaycı ve gerçeklik barındıran sözler beni düşünmeye itti diyebilirim. Kitabı çizmeye kıyamadım :) okuyalı çok zaman oldu ama aklıma gelmişken paylaşmak istedim. Okumadıysanız mutlaka okumalısınız. Bambaşka bir eser, bambaşka!*
