Üzerimde emanet duran o kibri görebilirlerdi,kamburunu göremezlerdi.
Kadını meydana atıp taşlar insanlar. Yoldan geçen görür,hiç bilmese de tanımasa da “Bu kadar insanı taşlıyorsa işlenmiştir bir günah,vurun kahpeye!” der,harlar ateşi. O taş sana değmez sen yüreğine değenleri sevmeye devam edersen. O taş seni es bile geçmez,sen seni bilirsen.Yarayı alır,yok sayarsın;bir bakmışsın,yok olmuş.
Bak,sende bu yarayı açtım,diyordu hayat. Ve sen sonsuza dek izini taşıyacaksın. İstersen affetme ama sen yine bütün o güzel duyguların katilleri tarafından sarıp sarmalanacaksın.
Bizi düşmanlarımız ilkelleştirir,dostlarımız büyütür. Herkes incitir. Birinde öfkelenir küçülürüz diğerinde hayal kırıklığında boğulur yutkunuruz. Belki sonsuza denk kabullenemeyeceğiz bize yapılanı ve kabullenmek,affetmek,unutmak mümkün de değildir zaten.
Bazı şeyleri aşamayız. Bir parçamızı orada bırakırız,söküp alınmıştır bizden. Geri vermez hayat.