Ahmet Karakurt
@akarakurt66
Şu anda okuduğu kitaplar
“İnsanlığı sevdiğim halde kendi kendime şaşırıyorum,” diyordu. “Toplu olarak insanları sevdikçe kişilere karşı sevgim o oranda azalıyor. Hayalimde, olanca tutkumla insanlığa hizmet etmeyi kurduğum çok olmuştur, gerekirse bu uğurda kendimi feda edebilirdim. Gelgelelim, kimseyle aynı odada iki gün bile geçiremem; bunu deneyimlerimden biliyorum. Bana yaklaşan kimse kişiliğimi eziyor, özgürlüğümü sınırlıyormuş gibi geliyor bana. Yirmi dört saat içinde en iyi insandan nefret edebilirim. Birinden, sofrada yemeği ağır yediği için, öbüründen, nezlesi var, durmadan burnunu temizliyor diye. İnsanlarla ilişkiye girer girmez onlara düşman kesiliyorum. Ama kişilere nefretim arttıkça genel olarak insanlığa sevgim o oranda artıyordu.”
Kalemine sağlık bayım...
Sevdiği, sözüm ona soylu sevdiceğine layık olmak için kendini, gelişmeye ve öğrenmeye adayan yoksul bir
edebiyat aşığı gencin, sonunda istediklerini başardıktan, tanındıktan ve maddi gücü kazandıktan sonra, hayatın ne olduğunu kavramaktan çok uzak, basmakalıp burjuvazi kafaların arasında kendini hayattan soyutlayışı veya soyutlanmaya itilişinin anlatımıdır Martin Eden. Toplum içinde rahatsızlık duyan, insanları sadece onlar yanında değilken seven bana çok şey anlattı ve anımsattı bu kitap. Dostoyevski okurken alt metinlerde cevap aradığımız varoluşsal sorunlarımızdan da daha direkt bir şekilde bahsediyor Jack London. İnanılmaz saygı duyduğum yazarlar arasına girdi bu eseri ile.
