İnsanın kendinden kaçması mümkün değil. Sıyrılıp çekilmek istediğim anıları yılan gömleği gibi bırakmaya çabaladıkça, onlar adeta sırtıma yapışıyor. Üstelik biraz daha ağırlaşıp yoğunlaşarak.
ki düşündüm zamanla herşeyi
inceden inceye düşünüp taşındım
yaşadıklarımızdan öğrendiğim kadar
ama yetmiyor artık düşünmek bile
yekinip doğrulmak gerek
ve safları sık tutarak dinelmek
birbirine sokulan iki insan
aynı yalınlıkla yaklaştıkça sevgiye
ikili bir kalabalığa dönüşüyor
uğuldayan damarlarda akan
o umulmaz aydınlık
için için karanlığa bulaşıyor
o büyük sulara çağıldıyor
unutulmuş seslerin ardından
bir im gibi kendini çoğalta çoğalta
arınıp bütün kirlerinden geçmişin
öyle yalı öyle çırılçıplak
yarına çıkmak için
saçların geceyi aydınlatıyor
saçlarında gecenin pırıltısı var
gizemli sözcükler mırıldanan dudakların
yıldız tozları kadar
uzak bir gecenin
öyküsünü anlatıyor