"Acı, insanın birlikte ölmesi gereken şeydi. Kollarda, başta en ufak güç bırakmayan, yastıkta kafayı bir yandan öbür yana çevirme cesaretini bile yok eden şeydi."
Yaşım kaç olursa olsun her zaman aklımın bir köşesinde duracak, her hatırladığımda okumak isteyeceğim bir kitap Şeker Portakalı. Sonu her aklıma geldiğinde hüngür hüngür ağlayasım gelir. Zezé'nin yaşadığı çocukluk ve sokaktaki en küçük merhamet gösteren kişilere bağlanması gerçekten yüreğime dokundu. Sevgi görmeyen bir çocuğun asıl sevgiyi evde değil de dışarıda araması ve o baba, anne, abi, abla sıcaklığını dışarıdaki bir yabancıdan bulması ardından da o aile sıcaklığı bulduğu yabancıyı kaybetmesi. Okuduğum her satır ilmek ilmek içime işledi resmen. Her hatırladığımda tekrar okumak isteyeceğim bir eser.