Yolun zorunu yürümüştüm ben
Tanıştığımız zaman
Sen dalgalanmaktaydın elvan, elvan
O yüzden tam olarak hissedemedin sen içimi
Hala aklımda çınlıyor alaycı kahkahan
Haberin yoktu henüz cilvesinden aşkın
Sarsılmıyordun hiç ay tutulmasından
O kadar taşkın, o kadar açtın ki
Düşmen kaçınılmazdı arzın ortasından
🎶🎵🎶🎵
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Devrimci Ruhum
Sen dünyayı dalgınca adımlarken,
Aklımda odanın bütün dik açıları.
Masanın o hoyrat köşesiyle
Alnının arasındaki o tehlikeli mesafeye
Gövdemi bir zırh gibi bıraktım.
Sertlik sana değmeden önce
Bende kırılıp yumuşasın diye...
Ve ruhumu hep sivri yerlere siper ettim,
Bir kavgada devrimci adanmışlığıyla.
Kahretsin! Aklımdasın ve sen bunun farkındasın.Müzik
“Aklımda olanın, aklımda olduğunun farkında olduğunu farkettiğim an yazdım”
İnsanlar her daim bir değişim oluşum içindeler. Şu an bu yazıyı okuyan siz ile bir saniye önceki siz siz değilsiniz. Saçınızdan düşen tek bir telden sonra bile değişim içindesiniz. Heraklitos değişim konusunda ne güzel demiş: Aynı nehirde iki defa yıkanılmaz.
Evet arkadaşlar şimdi en yakın arkadaşınızı düşünün. O en yakın dediğiniz kişi bile zamanla değişiyor. Fakat değişim bir anda olmaz, küçük birikimlerle, kırılmalarla olur. Şimdi biri kalkıp: Değişim kötü bir şey mi, diyecek. Hayır, aksine bizler değişim içinde değilsek aslında aynı noktada sayıklıyoruz demektir. Çünkü değişen insan kendine bir şeyler katar. O zaman değişimin iki noktası olduğunu söyleyebiliriz: İyi yönde değişim, kötü yönde değişim. İyi yönde değişim düşüncede, kötü yönde değişim de karakterde olur.( Davranışların değişimini kast ediyorum.) Tercih bizlerin, nasıl değişmek istediğimize biz karar veririz.
Peki arkadaşlar doğuştan zihnimizde bir bilgi birikimi var mı, yoksa bizler mi sonradan tecrübe yoluyla deneyimlerimize deneyim katıyoruz. Şu an bu konuda aklımda bir şey yok sadece sizlerle yazarken bir yandan düşünüp bilgi üretmeye çalışacağım, o zaman başlıyorum. İnsanın doğuştan zihninde bir bilgi varsa bu bilgi nasıl olur da zihne yerleştirilmiş olabilir? Oysa bellek boş değil miydi? Konuya evrene bakarak anlamlandırmaya çalışalım. Evrende her şey belli bir düzen sistematiği içerisinde gerçekleşiyor. Evren belli bir düzen içinde olduğu için o zaman temel bir bilgi birikimi zaten hep vardı. Sadece biz bilgiye bilgiler katarak belli bilgilere ulaştık. Yani insanın tecrübelerine tecrübe katması gibi düşünebiliriz. Mesela şöyle düşünelim: Matematikteki bire bir değil de iki diyelim, ikiye de beş diyelim. Bu değişim yapacağımız sonraki tüm çalışmalarda farklı bir sonuca tekabül edecek mi, tabii
🤍🎀✨🌼
Sen geldin, benim dünyamdaki tüm renkler bir anda değişti.
Önceden alışverişe çıktığımda hep kendi tarzıma, kendi dolabıma bakardım.
Mağazaların vitrinleri sadece benim için anlam ifade ederdi.
Ama şimdi durum o kadar başka ki.
Adımımı attığım an gözüm direkt o minicik kıyafetlere, fırfırlara, rengarenk takımlara kayıyor.
'Kendime ne alsam?' diye girdiğim dükkanlardan, aklımda sadece 'Acaba bu Eliz Masal’a nasıl olur, içinde nasıl tatlı durur?' düşüncesiyle çıkıyorum.
İnsanın kendinden önce bir başkasını düşünmesi, o minicik bir canın heyecanını her an içinde taşıması ne garip, ne muazzam bir duyguymuş.
Meğer kalbimin bir köşesinde senin için saklanan kocaman bir yer varmış ve sen doğduğun an orası çiçek açmış.
İyi ki geldin güzel meleğim, iyi ki hayatımıza o mis kokunla, neşenle dahil oldun.
Halasının balı, yarın kavuşuyoruz ve ben seni kollarıma alıp o pamuk yanaklarından öpmek için sabırsızlanıyorum!
Bir de içimden geçip duran öyle güzel bir hayal var ki.
Keşke çabucak büyüsen de şu aldıklarımı giyip seninle el ele sokaklarda, parklarda cıvıl cıvıl dolaşsak, her köşeyi senin neşenle doldursak.
Zaman su gibi aksın, sen büyü ama o masumiyetin hep bizimle kalsın..
İyi ki varsın her şeyim...🤍🌸🍓✨🤍
.