Hamnet bitti
Kitaba başlarda zor adapte oldum kişiler ve konu önce biraz havadaydı. Bu kitabın üslubundan dolayı mı yoksa benim mi zihnim müsait değildi o an bilmiyorum ama alıştıktan sonra kitap bir solukta bitti resmen. Özellikle ölümün beklediğim kişi üzerinde olmayışı, konunun beklediğim kişiye nasıl evrileceğini düşünmek elimden bırakamama sebep oldu. Agnese hak verip kızmak arasında da çok gelip gittim ayrıca. Haklı olduğu kadar bir yandan da pasif oluşu son ana kadar sinirlendirdi. Kitapta sheakspearenin adının anılmayıp sıfatlarla bahsedilmesi (hamnetin babası, agnesin kocası vs) hoşuma gitti okurken bu hareketleri yapan kişinin sheakspeare oluşunu sıklıkla unuttum. Bu güzel ve olumlu bir şeydi bence, ünü konunun önüne geçmemişti. Yaptığı seçimler fazlasıyla can sıkıcıydı öfkelenmeden edemiyor insan. Ama agnes ve kocasının bu dinamiği kitabı alıp götürüyor. Gerçekliği dramatize ederek kurgulama fikrini çok seviyorum, ben çok beğendim. Ve değinmek istediğim bir başka şey, agnesin kardeşiydi. Sormalarına gerek olmadan birbirlerine her koşulda destek oluşları, birbirlerine iyi gelecek şeyi bilip arkalarında durmaları kitaba dair en zevk aldığım, filmde bunu izlemek için de sabırsızlandığım bir durum oldu.
10/10 diyorum çok beğendim