Cansu
@alaCansu
60 okur puanı
Ocak 2020 tarihinde katıldı
Kitap iki yazar tarafından yazılmışken ve ellerinde de harika bir konu varken neden bu kadar rezalet bir son? Neredeyse bütün kitaplarını okuduğum için Coho'nun kalemini elli metre öteden tanıyorum mektuplar günlükler tam olarak onun tarzı fakat bu kitapta alkolik anne ve ilgisiz ebeveyn detayına bağlı kalınsa da kadın karaktere bir başkasından çocuk yaptırmamış ve karakterlere gereksiz travmalar yaşatmamış
Bunu da ikinci yazara bağlıyorum. :) Son 100 sayfası çok alakasızdı ne okuyorum ben modundaydım. Yazarın en sevmediğim kitabı oldu kendisi. 
Colleen Hoover
Colleen Hoover
Reklam
10 üzerinden 100 verdiğim bir kitap oldu.
Sen nasıl güzel, nasıl muazzam bir kadınsın? Kalemine, o güzel zihniyetine, her bir detayına hayran kaldım. Otobiyografik bir kitap ama günlük gibi, sanki karşılıklı sohbet ediyormuşsunuz gibi. Her bir satırı alıntı yapılmalık. Her ne kadar klasiklerin çoğunu okumuş olsam da kendimi kitap kurdu olarak görmüyorum çünkü genellikle rahatlamak, kafa dağıtmak için okuyorum ve okuduklarımın
çoğunluğunun da bana bir şeyler katacak potansiyeli yok. Fakat bu kitap bana çok fazla şey kattı çok çok fazla. İstisnasız her konuda bizlere yol gösterecek tecrübelerle ve tavsiyelerle dolu bir kitaptı. Kendisini kıskandığımı da söylemeden geçemeyeceğim. Cumhuriyetin temellerinin atılışına tanık olmuş, o güzel zamanların ekmeğini yemiş, Atatürk dahil, hem Türk hem yabancı birçok değerli insanla muhattap olabilmiş bir kadın. Bugün yaşasa ve içinde bulunduğumuz durumu görse kahrolurdu ona da adım gibi eminim. Mutlaka okunmalı ve kitaplığınızın baş köşesine koyulmalı.
.
''Gelgelelim, ''gençlik yanılgılarıdır, olur böyle şeyler'' diyerek hoşgörebileceğimiz yaşı çoktan geçmiş, neredeyse kırkına gelmiş bir adam, hâlâ ırkçıysa, hâlâ faşistse; liberal ekonomiyi sömürüp, dalavereyle muazzam servetler yığıyorsa; her gün yalan söylemeyi hakkı sayıyor ve her gün ağız değiştiriyorsa; hâlâ köktendinci bir yobazsa; kadınlara toplumda yer vermeye yanaşmıyorsa; 1400 yıl önceki yaşam biçimini özlüyorsa; kendi dininden ve soyundan olmayanları kıtır kıtır kesmeye hazırsa; asıl amacı demokrasiden işine geldiği kadarı yararlanıp, sonra demokrasiyi ortadan kaldırmaksa; bizler demokrasi adına böyle bir adama neden hoşgörü gösterelim?''
''Oğlum Mustafa ilkokulun son sınıfındayken karnesini öfkeyle önüme attı.''Senin paradoksların yüzünden matematikten iyi not alamadım'' dedi. Henüz on bir yaşında olan oğlumun paradoks sözcüğünü kullanmasından hafif bir gurur duymakla birlikte, bu suçlama beni üzdü. ''Ne gibi paradokslar?'' diye sordum. Mustafa açıkladı: Öteki anneler, çocukları iyi karne getirmeyince, onlardan hesap soruyor, onları azarlıyorlarmış. Bende, gerçek kültürün, okullarla ve üniversitelerle hiçbir ilgisi olmadığını anladığımı söylüyormuşum, bir insanın bir yığın diplomayla karacahil kalabileceğini savunuyormuşum. Tanıdığım en bilgili ve en kültürlü insanlardan biri olan Abidin Dino'nun ortaokul diploması bile almadığını boyuna anlatıyormuşum. Asıl amaç, diplomalı değil, bilgili ve kültürlü olmaktır diyormuşum. Buna benzer paradokslar yapıyormuşum sabahtan akşama kadar. İşte, çok kitap okuyan Mustafa da, bu aykırı düşüncelerim yüzünden, bol bol kitap okumuş, dolayısıyla matematik dersine boş vermiş, sonuçta kötü not almış. Oğlum bir daha karne getirdiğinde ciddi pozlar alıp yazı masama oturdum, okuma gözlüklerimi taktım, karneyi dikkatle inceledim. Sonra, sert yapmaya çalıştığım yapay bir sesle, ''oğlum, matematkten daha iyi bir not alabilirdin'' dedim. Mustafa karneyi öfkeyle elimden kaptı, ''Ben de seni adam sanmıştım, tıpkı öteki anneler gibisin'' dedi. Yani oğluma gene yaranamamıştım; çünkü çocuklarınıza yaranabilmenizin yolu yoktur nasıl olsa. ''
Reklam