Sen yarimin gasidisen
Eylen sene çay demişem
Xayalini gönderipti
Besgi mene vay demişem
Ax geceler yatmamışam
Men sene laylay demişem
Sen yatalı men gözüme
Ulduzları say demişem
Herkes sene ulduz deye
Özüm sene ay demişem
Senden sonra heyata men
Şirindise, zay demişem
Her gözel bendi gül alıp
Sen gözele pay demişem
Senin gül batmağıydı
Ay batana tay demişem
İndi yaya gış deyirem
Sadıx gışa yay demişem
Geh toyunu yada salıp
Men deli naynay demişem
Adam yaşama sevinci içinde
Masaya anahtarlarını koydu
Bakır kâseye çiçekleri koydu
Sütünü yumurtasını koydu
Pencereden gelen ışığı koydu
Bisiklet sesini çıkrık sesini
Ekmeğin havanın yumuşaklığını koydu
Adam masaya
Aklında olup bitenleri koydu
Ne yapmak istiyordu hayatta
İşte onu koydu
Kimi seviyordu kimi sevmiyordu
Adam masaya onları da koydu
Üç kere üç dokuz ederdi
Adam koydu masaya dokuzu
Pencere yanındaydı gökyüzü yanında
Uzandı masaya sonsuzu koydu
Bir bira içmek istiyordu kaç gündür
Masaya biranın dökülüşünü koydu
Uykusunu koydu uyanıklığını koydu
Tokluğunu açlığını koydu.
Masa da masaymış ha
Bana mısın demedi bu kadar yüke
Bir iki sallandı durdu
Adam ha babam koyuyordu.
Bir kâsedir alev dolu, gönlüm yana yana,
Ben ta senin yanında dahi hasretim sana.
Yaşlar dökende söndüremez ateşimi su,
Sunsan elinle kanımı, içsem kana kana.
Âheste çek kürekleri mehtâb uyanmasın
Bir âlem-i hayâle dalan âb uyanmasın
Âğuş-ı nev-bahârda hâbîdedir cihân
Sürsün sabâh-ı haşre kadar hâb uyanmasın
Dursun bu mûsikî-i semâvî içinde sâz
Leyl-i tarâbda bir dahî mızrâb uyanmasın
Ey gül sükûta varmayı emreyle bülbüle
Gülşende mest ü zevk olan ahbâb uyanmasın
Değmez Kemâl uyanmaya ikmâl-i ömr için
Varsın bu uykudan dil-i bîtâb uyanmasın
Yahya Kemal Beyatlı