arife
@alala_
Türk Dili ve Edebiyatı Öğretmeni
29 okur puanı
Haziran 2017 tarihinde katıldı
AŞK DEĞİL YARA
Emily Brontë’nin Uğultulu Tepeler’i edebiyat tarihinde sıklıkla “büyük ve tutkulu bir aşk hikâyesi” olarak anılsa da roman dikkatle okunduğunda bunun bir aşk romanından çok *travma, bağlanma ve iyileşememişlik üzerine psikolojik bir trajedi* olduğu görülür.
Romanın merkezindeki Heathcliff karakteri sevgi arayışından çok görülme, değerli hissetme ve tutunma ihtiyacıyla hareket eder. Çocuklukta yaşadığı terk edilme, aşağılanma ve dışlanma, onun iç dünyasında derin bir değersizlik inancı yaratır. Ancak Heathcliff bu temel yarayla doğrudan yüzleşmek yerine, öfke, intikam ve kontrol davranışlarıyla hareket eder. Böylece asıl kırılgan duygular (yalnızlık, terk edilme korkusu, sevilmeme) yerini ikincil duygulara bırakır. Bu durum, onu sadece trajik değil, aynı zamanda kendi yıkımında sorumluluk taşıyan bir karakter hâline getirir.
Catherine ile Heathcliff arasındaki bağ da geleneksel anlamda bir aşk olarak değil daha çok tetiklenen bir travma bağı olarak okunabilir. İki karakter, birbirlerini iyileştirdikleri için değil, aynı yaradan geldikleri için birbirlerine tutunurlar. Catherine’in “Ben Heathcliff’im” sözü romantik görünse de psikolojik açıdan bu, sağlıklı bir bireysellikten çok kimlik kaynaşmasını ve sınırların kayboluşunu ifade eder. Bu ilişki gelişim ve şefkat üretmek yerine, donma, takılı kalma ve geçmişe saplanma yaratır.
Catherine’in Edgar ile evlenmesi çoğu zaman bir ihanet olarak yorumlansa da, bu tercih aynı zamanda onun daha güvenli, daha saygı gören ve daha yaşanabilir bir hayata yönelme çabası olarak okunabilir. Bu, Heathcliff’ten vazgeçmekten çok, kendine daha iyi gelen koşulları seçme girişimidir. Bu açıdan Catherine’in kararı, romantik değil, varoluşsal bir hayatta kalma refleksi olarak değerlendirilebilir.
Romanın ikinci kuşağında, Cathy ve Hareton
Reklam
Neden bu kadar geç kalmışım diye hayıflandığım kitaplardan birisi oldu Tutku. Çok değişik bir tarz, değişik bir haz. Yazarın boşluklar bıraktığı ve doldurmanız için kalbinize dönmenizi gerektiren bir yapıt. Bittiğinde sanki derinden etkileyen bir rüya görmüşsünüz de hatırlayamıyormuşsunuz gibi bir iz bırakan. Tekrar okunmayı hak eden ender kitaplardan.
Şiir kitapları romanlardan çok daha farklı okunur tabii ki durup dinlenerek sindirerek. Fakat Edip Cansever'de öyle bir sihir var ki. Kitabı elinizden bırakması pek mümkün olmuyor. Bir çırpıda bitirip tekrar tekrar geri dönerek okunan güzel birer miras her şiiri.
