arife
@alala_
Türk Dili ve Edebiyatı Öğretmeni
29 okur puanı
Haziran 2017 tarihinde katıldı
Puan vermedi·304 syf.·
41 günde okudu
·Okunma: 11 Mart 2026 09:46
·2026 3. kitabı
Reklam
AŞK DEĞİL YARA
Emily Brontë’nin Uğultulu Tepeler’i edebiyat tarihinde sıklıkla “büyük ve tutkulu bir aşk hikâyesi” olarak anılsa da roman dikkatle okunduğunda bunun bir aşk romanından çok *travma, bağlanma ve iyileşememişlik üzerine psikolojik bir trajedi* olduğu görülür.
Romanın merkezindeki Heathcliff karakteri sevgi arayışından çok görülme, değerli hissetme ve tutunma ihtiyacıyla hareket eder. Çocuklukta yaşadığı terk edilme, aşağılanma ve dışlanma, onun iç dünyasında derin bir değersizlik inancı yaratır. Ancak Heathcliff bu temel yarayla doğrudan yüzleşmek yerine, öfke, intikam ve kontrol davranışlarıyla hareket eder. Böylece asıl kırılgan duygular (yalnızlık, terk edilme korkusu, sevilmeme) yerini ikincil duygulara bırakır. Bu durum, onu sadece trajik değil, aynı zamanda kendi yıkımında sorumluluk taşıyan bir karakter hâline getirir.
Catherine ile Heathcliff arasındaki bağ da geleneksel anlamda bir aşk olarak değil daha çok tetiklenen bir travma bağı olarak okunabilir. İki karakter, birbirlerini iyileştirdikleri için değil, aynı yaradan geldikleri için birbirlerine tutunurlar. Catherine’in “Ben Heathcliff’im” sözü romantik görünse de psikolojik açıdan bu, sağlıklı bir bireysellikten çok kimlik kaynaşmasını ve sınırların kayboluşunu ifade eder. Bu ilişki gelişim ve şefkat üretmek yerine, donma, takılı kalma ve geçmişe saplanma yaratır.
Catherine’in Edgar ile evlenmesi çoğu zaman bir ihanet olarak yorumlansa da, bu tercih aynı zamanda onun daha güvenli, daha saygı gören ve daha yaşanabilir bir hayata yönelme çabası olarak okunabilir. Bu, Heathcliff’ten vazgeçmekten çok, kendine daha iyi gelen koşulları seçme girişimidir. Bu açıdan Catherine’in kararı, romantik değil, varoluşsal bir hayatta kalma refleksi olarak değerlendirilebilir.
Romanın ikinci kuşağında, Cathy ve Hareton
Bir anda yok oluvermek. İstediğim bu. Bir sineğe dönüşmek ya da. Bir arıya, bir kuşa, yakalayamayacakları bir şeye. Vızıl Vızıl uçup gitmek avuçlarının içinden. Pırrr. Bir vardı, bir yok. Bir sinek, bir an, bir kuş.
Her gün dört saat boyunca İstanbul iki yanımdan akıyor, ben saydam bir kutu içinde İstanbul'un ortasından akıyorum. Ama birbirimize değmiyoruz. Şişe içinde ırmağa atılmış bir mektup gibiyim. Hem ırmağın içindeyim hem ona bir katkım yok. Hem diyeceğim bir şeyler var şişenin içinde kapanmış hem ırmağın bunlardan haberi yok ve olmayacak. Hem ırmak beni bir yerden bir yere götürüyor hem gittiğimiz yönü ben saptayamıyorum. Hem ırmak bana dokunmuyor hem ben ırmağa dokunamıyorum. Birbirimize değmiyoruz.