Jung benlik üzerine şunları yazmıştı:
“Buna pekâlâ ‘içimizdeki Tanrı’ da denebilir. Tüm psişik yaşamımızın başlangıçları kökleri ayrılmaz bir biçimde bu noktaya dayanıyor ve en yüce ve en derin hedeflerimiz ona doğru koşuyor gibi görünüyor."
Orman bana hiçbir şeyi yasaklamıyordu, istersem sırt üstü uzanıp gözlerimi yumabilirdim, ayrıca orada canım ne isterse söyleyebilirdim. Sık sık canım bir şeyler söylemek, yüksek sesle konuşmak istiyordu ve bunlar ormanın yüreğinin ta kendisinin söyledikleriymiş gibi geliyordu kulağıma...