Niçin ölmedim? Bir insanın hiç olmadığı kadar perişanken, niçin unutuşa, huzura gömülüp kalmadım? Ölüm, tazecik çocukları, üzerlerine titreyen anne-babalarının tek umudunu koparıp alır. Nice gelin, nice genç sevdalılar, vaktiyle sağlık ve umut içindeyken bir gün gelip mezarda çürür, solucanlara yem olur! Nasıl bir malzemeden yapılmaydım ki, bir tekerleğin dönüşü misali bana habire eziyet eden bunca sarsıntıya direnebilmiştim?
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Duygusuz, kalpsiz yaratıcı! Bana algılar, tutkular vermiş, sonra da insanlık hor görsün, korksun diye beni uzaklara göndermiştin. Fakat yalnızca senden merhamet ve telafi isteme hakkım vardı. İnsan biçimine bürünmüş başka varlıklardan elde etmek için boşu boşuna çabaladığım adaleti, sende aramayı kararlaştırdım.
Bilgimin artması sadece, ne sefil bir dışlanmışlık içinde olduğumu daha açık görmemi sağlamıştı. Umudum vardı gerçi; fakat suda bedenimin yansımasını ya da ay ışığında gölgemi gördüğüm zaman, o kırılgan görüntü, o değişken karartı bile bu umudu yok etmeye yetiyordu
Ancak Kayıp Cennet, farklı ve çok daha derin heyecanlara yol açtı. Onu da elime geçen diğer ciltler gibi, gerçek bir hikâye olarak okudum. Yaratıklarıyla mücadele halindeki her şeye gücü yeten Tanrı'nın resmi, mümkün olan her tür şaşkınlığı, huşuyu uyandırdı bende. Bazı halleri sıklıkla kendi halime benzettim. Adem gibi benim de hiçbir varlıkla bağım yoktu; fakat diğer her bakımdan, onun hali benimkinden çok farklıydı. Mükemmel bir yaratık olarak, mutlu ve müreffeh çıkmıştı Tanrı'nın ellerinden. Yaratıcısı onu koruyup gözetiyordu. Daha üstün tabiata sahip varlıklarla konuşmasına, onlardan bilgi edinmesine izin veriliyordu. Oysa ben sefil, umarsız, yalnızdım. Çok kere, Şeytan'ın benim halimi temsil etmeye daha uygun olduğunu düşündüm; zira koruyucularımın saadetini izlerken, sık sık tıpkı onunki gibi acı bir haset yükseliyordu içimde.
Okuduğum kitapların etkisini anlatmam çok zor. İçimde sonsuz sayıda yeni görüntü ve duygu üretiyorlardı. Bu görüntü ve duygular bazen beni vecit haline taşıyor, fakat çoğu zaman moralimi en alt seviyeye düşürüyordu.