ELA
@albertineekayip
Akdeniz Üniversitesi/22
Şu anda okuduğu kitap
Bazı kitaplar size yeni bilgiler öğretir, bazılarıysa uzun zamandır bildiğinizi sandığınız şeylere farklı bir yerden bakmanızı sağlar. İçimizdeki Çocuk benim için ikinci türden bir kitaptı. Okurken birçok kez durup düşünmek zorunda kaldım. Bazı sayfalarda boğazım düğümlendi, bazı satırlarda gözlerim doldu. Hatta kimi zaman kitabı kapatıp dakikalarca duvara baktığım oldu. Çünkü okuduklarım sadece bir kitabın satırları gibi gelmedi; zaman zaman kendi hayatıma, geçmişime ve kendimle kurduğum ilişkiye tutulmuş bir ayna gibiydi.
Altını çizdiğim çok fazla cümle oldu. Bazı paragrafları bir kez okumak yetmedi, dönüp tekrar tekrar okudum. Çünkü kitap ilerledikçe aslında çoğu zaman fark etmeden taşıdığımız duygu ve düşüncelerin ne kadar eskiye dayanabileceğini düşündüm. Kendimize söylediğimiz sözlerden kurduğumuz ilişkilere, verdiğimiz tepkilerden hissettiğimiz değersizlik duygusuna kadar pek çok şeyin kökenine dair durup düşünme fırsatı sundu.
Elbette bu kitap bir terapi yerine geçmiyor ya da size bir tanı koymuyor. Hatta bence amacı da bu değil. Daha çok, insanın kendi iç dünyasına biraz daha dürüst bakabilmesi için bir kapı aralıyor. Bazı cevaplar vermekten çok sorular sorduruyor. Belki de bu yüzden etkisi son sayfayı çevirdiğiniz anda bitmiyor; kitap bittikten sonra da zihninizde ve kalbinizde yaşamaya devam ediyor.
Kitabı bitirdiğimde kendimle ilgili her şeyi çözmüş değildim. Ama bazı yaraların, bazı korkuların ve bazı davranış kalıplarının nereden geldiğini daha iyi anlamaya başladığımı hissettim. Belki de farkındalık dediğimiz şey tam olarak budur; kendimizi yargılamadan, suçlamadan, sadece biraz daha yakından tanıyabilmek.
İçimizdeki Çocuk, benim için okurken acele edilmemesi gereken, sindirilerek okunmayı hak eden ve satırlarının arasında insanı kendisiyle baş başa
“Öyle zamanlar yaşadım ki ne konuşarak anlatabildim kendimi ne de suskunluğum karşılık buldu…” cümlesi kitabın özeti gibi zaten. Çünkü bu kitap birilerine laf anlatmaya çalışan insanların değil, yıllarca herkesi anlayıp sonunda kendini unutan insanların kitabı gibi hissettirdi bana.
Sayfaları okurken sürekli şu duygu vardı:
Bir insan herkese yetişmeye çalışırken kendine ne kadar geç kalabiliyor…
Kitap suçlayıcı değil. Kimseyi hedef göstermiyor. Daha çok insanın kendi içine dönüp:
“Ben neden hep kendimi ikinci plana attım?”
sorusunu sordurtuyor.
Bazı satırların altını çizmek değil, direkt sarılıp sessizce düşünmek istiyorsun. Özellikle “o alışkın, o halleder” kısmı… Sanırım en çok da sürekli güçlü görünmek zorunda hisseden insanlara dokunuyor.
Dili sade ama duygusu ağır. Gösterişli cümleler kurmadan kalbe dokunmayı başarıyor. Bence en güzel yanı da bu. Sanki biri karşına geçmiş de sana ilk kez gerçekten nazik davranıyormuş gibi.
Bu kitap bana:
kendine daha yumuşak davranmayı,
herkesi iyileştirmeye çalışırken kendini unutmamayı,
bazen en büyük özrün insanın kendisine borçlu olduğunu
hatırlattı.
Bazı kitaplar hikâye anlatır,
bazılarıysa aynayı biraz daha yakına tutar.
Bu kitap ikinci tarafta kaldı benim içi
İlk kitabın o şok edici sonundan sonra serinin vitesini iyice artıran, tam anlamıyla bir zihin oyunuyla geldim! Sekte, adının hakkını sonuna kadar veren ve okurken kalbimi ağzıma getiren bir devam kitabı oldu.
Bu kitapta kedi-fare oyunu artık çok daha tehlikeli bir boyuta ulaşıyor. Ana karakterimizin geçmişteki o büyük hesaplaşma listesindeki isimler bir bir eksilirken, çember de inanılmaz daralıyor. Çünkü hayatındaki o zeki profil uzmanı, f-b-i ekibiyle birlikte her geçen gün izlere daha çok yaklaşıyor. Gündüzleri birbirine sığınan iki aşık, geceleri ise tamamen birbirinin avı ve avcısı konumunda...
Dinamiklere gelecek olursak; burada bildiğiniz o tatlı "huysuz x günışığı" temaları falan yok arkadaşlar. Tamamen maskelerin savaşı hakim. Kızımızın o naif, kırılgan ve tatlı görüntüsü aslında onun en büyük silahı ve koruma kalkanı. Adam ise adalete körü körüne bağlı ama aşkı onun en büyük kör noktası haline gelmiş durumda. Aralarındaki o çekim ve tutku bu kitapta çok daha derin ama arkasında her an patlamaya hazır bir dinamit olduğunu bilmek okurken beni inanılmaz gerdi.
Yazar, sayfaları nasıl çevirdiğinizi unutturacak bir tempo yakalamış. Bir yandan geçmişin karanlık perdeleri aralanırken, diğer yandan "Acaba ne zaman öğrenecek?" sorusuyla tırnaklarınızı yiyorsunuz. Haklı ile haksızın birbirine karıştığı, sistemin getiremediği adaleti kendi elleriyle getirmeye çalışan gri bir karakteri okumak yine çok keyifliydi.
Eğer ilk kitabı sevdiyseniz, ikincide heyecan dozunun iki katına çıktığını söyleyebilirim. Akıcı, ters köşeli ve aşırı sürükleyici bir gerilim-romantizm arıyorsanız bu seriye şans verin derim!
Puanım: 5/5
Kitabın tanıtım gönderisini gördüğüm an çok heyecanlanmış ve büyük bir heyecanla almıştım. Ama... Ben tanıtım yazısını okuduğumda kitabı Karanlık romantizm sanmıştım ama kitap tam olarak Romantik Fantastik ve Kara mizah içeriyor. Kitap "karanlık lord, dünyayı yok etme planları, büyük savaşlar" klişelerini alır ve bunları kurumsal bir ofis dinamiğine oturtarak tiye alır. Kötü adamların kurumsaldaki hayatını okuyormuş gibi düşünebilirsiniz. Karakterler arasındaki ilişki huysuz ve günışığı temasında. Kötü adamımız ne tam siyah ne tam beyaz tam olarak gri. Kendine göre kuralları var. Evie ise onun bu sertliğine rağmen her şeyi espriye dönüştürebilen bir kız. Okuması oldukça keyifliydi okurken hiç sıkılmadım ama kitabın bir devamı olacak mı bilmiyoruz son sayfadaki nottan bu anlaşılıyor. Eğer devamı olmayacaksa çok fazla soru işareti ile ortada kalmış olacağız. Kime ne oldu ya da olacak hayal gücümüze kalmış olacak. Bu bazen güzel olsa da bu kitapta somut bir son görmek isterdim devamı olmayacaksa eğer.
Benim kitaptan beklentim farklı olduğu için bir tık hayal kırıklığına uğradım ama bu da benim hatam araştırmam gerekiyordu. Ama asla okunmayacak değil aksine okurken eğlendirecek bir kitap. Oldukça akıcı ama bakış açısında bir netlik yok bir Evie bir Kötü Adam'ın bakış açısından bu gayet güzel ama kitap "Üçüncü Şahıs Sınırlı Anlatıcı" konseptinde yazılmış. Yazar, kamerayı karakterin hemen omzunun arkasına koyar. Anlatıcı "O" diye bahseder ama kameranın açısı sadece o karakterin dünyası, hisleri, düşünceleri ve algısıyla sınırlıdır. Alışık olmayan birisi için bu durum kafa karıştırıcı olabilir. Benim kitaba puanım 6/10
Buket Uzuner'in "Kız Neşesi" kitabıyla yollarım tesadüf eseri kesişti. Kitap almak için bir uygulamada gezerken gördüm ve hemen aldım. İyi ki de almışım o kadar iyi geldi ki. Çoğu olaya daha önce bakmadığım bir pencereden bakmamı sağladı. Bambaşka bakış açıları getirdi bana. Ama her şeyden önemlisi kendi gücüme, kendime inanmam gerektiğini tekrardan hatırlattı. Var olduğu andan yok olacağı zamana kadar kadınların savaşı bitmeyecek ama gücümüz ve umudumuz da asla azalmayacak. Okurken boğazımın düğümlendiği, gözlerimin dolduğu hatta sinirlendiğim şeyler de oldu. Dedim ki nasıl daha önce bunu böyle düşünemedim. Hani bazı yollar vardır tesadüfen oraya varırsınız ve ufkunuzu genişletir öyle bir kitap oldu benim için. Herkesin özellikle de hemcinslerimin mutlaka okuması gerektiğini düşünüyorum.
Hep vardı hep de var olacak
Yaşasın KIZ NEŞESİ
