betül kaygısız
@aleistercry
lisans
bandırma
7 okur puanı
Eylül 2025 tarihinde katıldı
Uzun zamandır okuduğum en iyi satırlar…
Beni öldüren sensin, sen! Yolumun üstünden geçtin ve ben de seni takip ettim. Bana yolu göstererek, sanki elimden tutarak beni bu mezarın ta başına kadar getirdin. Gerçekten de mezarlardan çıkan o aldatıcı ışıklar gibi bu çukura düşürmek için beni sen avladın, ben de düştüm. Şimdi her şey bitti, artık şimdi ben bir ölüyüm. Fakat sen bunu nasıl görmüyorsun, benim felaketimi, ölümümü, can çekişmemi nasıl görmüyorsun? Neden, nasıl oluyor da sen hâlâ gülüyorsun? Alnımın üstünde yazılı olan yazıyı, seni bir daha göremeyeceğimi, eyvah eyvah, seni şimdi son defa gördüğümü ve bir daha artık göremeden burada mahpus, sensiz, sonsuza dek sensiz kalacağımı nasıl oluyor da okumuyor, anlamıyorsun? Fakat bak felaketim alnımda yazılı. Çünkü hiçbir şey değiştirilemez bir tarzda yazılıdır: Aşkım da mahkûmiyetim de ölümüm de... Eğer bu alınyazımı okuyamıyorsan demek ki beni sevmiyor, beni derin bir şekilde anlayamıyorsun. Heyhat, ey hayatımdan daha çok sevdiğim sevgili! Ey dünya yüzündeki biricik kıymetlim! Bu acı felaketi ne iyi anlıyorum: Sen beni sevmiyorsun!.. Fakat ne zarar?.. Mademki beni sevmiyorsun, demek beni kaybettiğin zaman daha az acı duyacaksın!.. Bir an evvel teselli bulacak, gençliğin neşesine daha çabuk dalacak, belki de yeniden bir aşk bulacaksın!.. Ve bu daha iyi, bu pek âlâ!.. Bana gelince, ben seni seviyorum ve seni kurtarıyorum. Seni sevdiğim içindir ki seni kurtarıyorum...
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Yalana benzeyen doğruyu, boş yere hiçbir zaman söylememeli, değil mi?
Başkasının eti ve kanıyla beslendiklerinden katil, yamyam olan bu herifleri dinliyor, ince ve şairane bir tarzda konuştuklarını görüyor, o zaman evlerine etli, canlı ve sağ salim girerek buradan solmuş, bozulmuş ve sendeleyerek çıkan kurbanların halini düşünüyor ve üç vahşi canavarın gökyüzünün eşsiz güzelliklerinden zevk alması için kaç çaresizin hayat ve kuvvetinden neler kaybettiklerini düşündükçe büyük bir dehşet ve hayret içinde kalıyordum.
Düşünmek kendi başına yetersizdir, duşunceleri sözcuklere dökmedikçe tam bir duruluk, açıklık, kesinlik kazanamazlar: Onları askerler ya da telgraf direkleri gibi sıraya dizmek, demiryolu hattı misali ufka uzatmak, bu arada yolun köprülerini, viyaduklerini kurmak; setlerini, virajlarını yapmak, önemli yerlere duraklarını koymak gerekir düşünceler, ancak o zaman açık hale gelir. Bu son derece eziyetli, mühendis titizliği gerektiren yol inşasına yanılmıyorsam mantık ve tutarlılık diyorlar ki zeki olmak isteyenler için böyle bir inşa mecburiyken, diğerleri için o kadar da gerekli değildir; öyleleri dilediklerince avarelik edebilir.
Sayfa 3
Gıpta ediyordum galiba biraz. Bu tımarhanenin ötesinde tüm insanlık, kendilerinden başka herkesle ilgileniyorken sadece kendileriyle ilgilenen bu iki insan eşsiz birer örnekler aslında. Varsın ne bir amaç ne de bir mantık olsun, hatta akıldan nasibini almamış olsun her ikisi de, ne fark eder? Gerçek denen dış dünyada çok ama çok az insanın sahip olabileceği o en çok arzulanan duyguya sahipler; ufukları tertemiz. Bu öyle bir boşluk ki bir an sonrasını düşünmeye elvermiyor. Sadece bulundukları ânın içindeler. Hesapsız kitapsız, sorumsuz, yargısız
