Sonrasında bile canım yandı. Acı aslında hep oradaydı, beni içime doğru çekiyor, hissedilmeyi talep ediyordu. Sanki ancak dışımda devam eden dünyada bir şey aniden onunla ilgilenmemi veya yorum yapmamı bekliyornuş gibi olduğunda acıdan uyanabiliyormuş gibi hissediyordum.
Tek çözüm dünyayı bozmak, tekrar karanlık, sessiz ve issiz yapmak, Büyük Patlamadan önceki haline döndürmek, başlangıçta sadece Söz olduğu zamana dönmek ve Söz ile baş başa, o yaratılmamış boş alanda yaşamaktı.