Size kendinizi hiç gibi hissettiren, verdiğiniz emeği görmeyen, size yapacağı en ufak bir fedakârlığı çok gören yerden, kişiden vazgeçmediğiniz her gün kendinizden kaybediyorsunuz. Kendinize olan saygınız, sevginiz, inancınız kayboluyor. İnsanın yakıtı sevgi, saygı ve değerdir. Sadece verip alamıyorsanız bir gün yakıtınız tükeniyor ve sizin; sevmeye, değer görmeye, yeniden başlamaya olan inancınız bitiyor.
Sen bir petrol kuyusu değilsin, sonsuz yakıt rezervlerin yok. Sen bir temizlik şirketi değilsin, esnaf lokantası değilsin, işçi bulma kurumu değilsin, danışmanlık merkezi değilsin! Sen insansın! İnsan olduğunu unutup her şeye yetişmeye çalışırsan günün sonunda insanlığından olursun.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Çok da düşünüp kafa yormaya gerek yok. Geldik ve gideceğiz. O arada âşık olacağız, yeni insanlar tanıyacağız, sevileceğiz belki de terk edileceğiz. Kaybettiğimiz zamanlar olacak, kazandığımız zamanlar da... Ne yaşarsak yaşayalım eninde sonunda son durağa geleceğiz. Son durağa gelince ancak hayatının kıymetini anlayanlar bu hayata geç kalandır. Sen ne kendine geç kal ne de yaşadığın ömre!
Gitmediğin, zahmetini çekmediğin, kaybolmadığın yolların rehberi olamazsın. Her kayboluş yeniden bir buluştur. Ne kaybolmaktan ne de yeni bulduğun yollara ve yolculara fırsat vermekten kork. Çünkü yol ne kadar uzun olursa olsun bir gün son durağa geleceksin ve sen de bir daha binmemek üzere bu otobüsten ineceksin ve artık o otobüsün şoförü başkası olacak.
Kendinizi bir insana karşı sürekli açıklama yaparken buluyorsanız açıklama yapmayı bırakıp o insana karşı kendinizi sessiz moda almalısınız. Çünkü sizi anlamak isteyen insanın cümlelere ihtiyacı yoktur. Onlar sizi bir bakışınızla bile anlar.