Genelde okuduğum her psikolojik yayında "şuanki hissettiğin duygu için içindeki çocuğa bir bak" cümlesini buluyordum. İçindeki çocukla tanış diye diye çocuk olmuşum. Çevremdeki çocuklarla sorgulamadan kahkaha atarken buluyorum kendimi ve içim sızı değil huzur doluyor. Yani asıl soru şuanki savaş duygusunu çocuklukta nerede yaşadın değil de, çocuklar kadar egosuz, kılıfısız, anda kalmayı bilip, kıymet vermek ve bütün duygulara dolu dolu tepki vermekmiş tekrardan içindeki çocukla tanışmak. Çok güzel bir sistem :).
Etrafındaki beş kişinin özetisin cümlesine çok inanan biriyim. Fakat insanın her gün etrafında beş kişi tutması da çok önemliymiş. Çok ufak bir iletişimde bile içimdeki ışıkları farkediyorum. Şükür defteri artıları.