Şiir kitaplarını okumayı her zaman çok sevmişimdir. Beğendiğim dizeleri not alır, zaman zaman yeniden okurum. Sabahattin Ali de dilini, duygusunu ve samimiyetini çok sevdiğim yazarlardan biridir. Bütün Şiirleri kitabını da merakla okudum. Kitabın ilk bölümleri oldukça akıcıydı; ancak “Terkib-i Bend Risalesi” ve sonrasında dili ağırlaştı. Bu kısımlarda günümüz Türkçesine çeviri bulunmadığı için anlamakta zorlandım ve okuma temposu biraz yavaşladı. Yine de bazı şiirleri beni çok etkiledi. Özellikle “Rüzgâr”, “Hayat”, “Çocuklar Gibi” ve “Melankoli” adlı şiirleri duygusal derinlikleriyle dikkat çekiciydi. Sabahattin Ali’nin sade bir dille yazdığı bu şiirlerde hem içsel bir huzursuzluk hem de insanın kendini arayışı çok güzel yansıyor. Ayrıca kitabındaki bazı şiirlerin günümüzde şarkıya dönüştüğünü bilmek de hoş bir ayrıntı. “Aldırma Gönül”, “Leylim Ley” ve “Hapishane Şarkısı” gibi eserler hem sözleriyle hem ezgileriyle hâlâ kalplerde yer buluyor.