Her gün bir başka meseleye şahit oldukça avazı çıktığı kadar bağırmak istiyor insan. Sonra? Sonra susuyor. Solstad, "Bu dünyada tahammül etmemiz gereken ne çok şey var." der. Umutsuzluğa yer yok sevgili okur. Bu suskunluk sona erecek ve böyle gelmişse de böyle gitmeyecek. Var olun.
Yine adını hatırlayamadığım bir filozof, bir keresinde sevginin yöneldiği nesne yokken alınan kararların, onun var olduğu koşullarda unutulmaya pek müsait olduğunu söylemişti.