Körlük benim için sadece bir roman değil, insan doğasına tutulmuş sert ve rahatsız edici bir aynaydı. Kitabı okudukça fark ettiğim şey şu oldu: Saramago bize körlüğü anlatmıyor, aslında zaten kör olduğumuzu yüzümüze vuruyor.
Romandaki “beyaz körlük” fikri özellikle çarpıcı. Çünkü alıştığımız körlük karanlıktır, burada ise her şey bembeyaz. Bu bana şunu düşündürdü: Biz aslında görmediğimiz için değil, yüzeysel şekilde çok şey gördüğümüz için körüz. Günümüzde bilgiye bu kadar kolay ulaşırken hiçbir şeyi derinlemesine anlayamamamız da bu duruma benziyor. Yani sorun gözlerde değil, algıda.
Karantina süreci ise kitabın en sarsıcı kısmıydı. İnsanların kısa sürede düzeni kaybedip güç savaşına girmesi, yiyecek üzerinden bir tahakküm kurmaları ve bunu sömürüye dönüştürmeleri bana medeniyetin ne kadar ince bir tabaka olduğunu gösterdi. Açlık, korku ve belirsizlik birleştiğinde insanların ne kadar hızlı değişebileceğini görmek rahatsız ediciydi. Burada asıl korkutucu olan şey, bunun çok “gerçekçi” hissettirmesiydi. Yani bu insanların farklı değil, aslında bizden biri olması.
Kitapta isimlerin olmaması da benim dikkatimi çeken önemli bir detaydı. Karakterler isimleriyle değil, rolleriyle var: doktor, karısı, ilk kör olan adam… Bu durum bana kimliğin ne kadar kolay silinebileceğini ve insanın bir anda sadece “işlevine” indirgenebileceğini düşündürdü. Birey olmaktan çıkıp bir durumun parçası haline gelmek, belki de kitabın en sessiz ama en güçlü eleştirilerinden biri.
Doktorun karısı karakteri ise benim için kitabın vicdanıydı. Gören tek kişi olması, ona bir güç değil, aksine ağır bir yük veriyor. Her şeyi görüp her şeye müdahale edememek, aslında en zor durum olabilir. Onun yaptığı kritik müdahale—zulmeden lideri öldürmesi—beni şu soruyla baş başa bıraktı: Bu bir cinayet mi,
Algıda 'Körlük'Distopya
-Heyecan kaçırıcı ipucu içerebilir!-
Kitap distopya dendiğinde akla ilk gelen konulardan olan salgın hadisesi üzerine inşa edilmiş.
Toplumsal çıkarım pek yok. Daha ziyade kişiler; bireysel farklılaşma, psikolojik açıdan geçmiş ve güncel durum metaforları ile somutlaştırılmış olaylar üzerinden irdelenmiş. Bu kaotik sürecin paralelinde yönetilen-yöneten ilişkisi oldukça sığ bırakılmış.
Özetle dünyayı güzel, konforlu ve insani olarak yaşanabilir hale getiren durumların üstü çizilmiş ve sade bir canlı olarak mücadele yeteneği, iletişim, yemek yemek, tuvalet vb. gibi insani ihtiyaçların ne denli sıradışı olduğunun üzerine basılmış.
Okuma keyfi bakımından yeterli değil. Ağır ilerliyor. Şahsen bir distopya okurken hayal dünyamın köreleceğini ve sıkılacağımı hiç düşünmezdim.
Körlük 
José Saramago
Körlük José Saramago
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Puan vermedi·331 syf.··
Beğendi
·2020 7. kitabı
·40 günde okudu
·Okunma: 14 Mayıs 2020 22:20
KÖRLÜK- Jose Saramago
*1998 yılında Nobel Edebiyat ödülünün layık görülmüştür.
En güvendiğimiz organımızdır gözlerimiz. Gördüğümüzün doğru olduğunu peşinen kabulleniriz. Gözümüzle görmezsek, inanmayız. Oysa en çok da onun tarafından aldatılırız. Göz yanılsaması, iş körlüğü, algıda seçicilik, ışık oyunu diye adlandırsak da bu algı oyunlarını, biliriz ki gördüklerimizle gerçekler her zaman aynı olmayabilir. Bazen gerçekte var olanı görmeyebilir bazen de beynimizde yaratıp gördüğümüzü zannederiz. Yanlış algılarımız ile sanal bir gerçeklik yaratırız.Kitabı okurken karanlık, kaotik bir hikayenin içine giriyor okur. Etik değerler ve insan onurunun temel dürtülerle-açlıkla düellosunu seyriyor adeta. İyi ile kötü, ahlaki değerler ile vicdansızlık gibi ikili karşıtlıklar üzerinden bir tür iç hesaplaşmaya dâhil oluyor. Körlük, bir distopya. Düşüncesi bile insanın yüreğini ezen, kötülük ve şiddetin hâkim olduğu bir dünyayı anlatan distopik eserler günümüz dünyasının görülmeyen, farkedilmeyen kötülüklerle dolu olduğunu gözümüze sokuyor bir anlamda. Yani karanlığa bir mum yakıyor, uyarıyor, bizi uyandırıyor. Bunu yaparken de canımızı acıtıyor, gözlerimizi yakıyor biraz. Kokuların ve seslerin dünyasına yolculuk yaptırarak okuru, hayalleri, korkuları yaşatıyor adeta.Neden beyaz körlük? Işığın olmaması karanlığa neden olur. Görmeyen gözler kararır. O halde aslında yazarın “beyaz körlük” ile anlattığı, fazla ışığın yarattığı bir körlük mü?
Bazı kitaplar hoş vakit geçirmek için okunur. Bazıları ise aklımıza ve ruhumuza yazılır, hayata bakışımızı değiştirir, unutulmaz. İşte Körlük böyle unutulmaz bir roman. Belki okurken biraz ruhunuz sıkışacak, canınız yanacak ama kesinlikle okunmaya değer.
Saramago'ya geçikmiş bir incelemem olduğunu düşünerek af diliyorum. bazı kitaplar vardır, karakterleriyle bütünleşirsiniz. o duygu kitaptan sonra da devam eder, benzer bi olayda da aynı hisleri hissedersiniz, belki bir ömür. Knut Hamsun "açlık" gibi. her aç olduğunuzda anımsadığınız gibi, belki her karanlıkta yön bulmaya çalıştığınızda anımsatır kendini. yine de çok ağır akan bir kitap. öyle canım sıkıldı, okuyayım yapılamayacak kadar yoğun bir kitap. Saramago'ya saygılar, sarı kapaklar da kesinlikle bir süre sonra algıda seçicilik yapıyor.