Ebu’d-Derda (radıyallahu anh) anlatıyor:
Bir gün Rasulullah (sallallahu aleyhi ve sellem);
“Cuma günü bana çok salavat getirin! Zira o gün, meleklerin hazır ve şâhid olduğu bir gündür. O gün bir kişi bana salât ettiğinde onun salâtı mutlakâ bana arz edilir. Salevât getirmeyi bırakıncaya kadar bu durum böyle devam eder.” buyurdular.
Ben: “Vefatınızdan sonra da mı?” diye sordum.
Rasulullah (sallâllâhu aleyhi ve sellem);
“Evet, vefatımdan sonra da! Allah Teâlâ peygamberlerin vücutlarını yemeyi yeryüzüne haram kılmıştır. Allâh’ın Nebisi hayattadır ve daima rızıklandırılır.” buyurdular.
İbn Mace, Cenâiz, 65.;
Ebû Dâvûd, Salât 201/1047, Vitir 26
Ali (radıyallâhu anh) şöyle demiştir:
“Her kim cuma günü Peygamberimiz’e yüz kere salevât getirirse kıyâmet günü mahşer yerine yüzü çok güzel ve nurlu olarak gelir. İnsanlar gıptayla, «Bu zât acaba hangi ameli işliyordu?» diye birbirlerine sorarlar.”
İmam Beyhaki, Şuabu’l-İman, 3/212