Alitzschee
@alimindes
Şu anda okuduğu kitap
Zaman ağır ağır süzülüyordu odanın içinde. Perdelerin arasından sızan ışık, yorgun duvarlara tutunuyordu. Ben orada, koltuğun ucunda, bir gölge gibi oturuyordum. Düşüncelerim, uçuşan tozlar gibi havadaydı; yakalamaya çalıştıkça dağılıyor, adlarını koymaya çalıştıkça soluyorlardı. Her şey kayıyor, her şey uzaklaşıyordu. Sesler vardı, ama hepsi çok uzaktan, çok bulanık. Belki de ben artık zamanı tutamıyordum. Belki de zaman çoktan beni bırakmıştı. Ve insan bir kere bırakıldığında, bir daha hiçbir şeye tam olarak yetişemiyor.
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Hiçbir yere ait değilim. Ne yürüdüğüm sokaklara, ne konuştuğum insanlara, ne uyandığım sabahlara. Her şey bir yabancılık taşıyor içinde. Kendimi izliyorum bazen; konuşurken, gülerken, bir başkasının hayatını sürdürüyormuşum gibi. İçimde bir sessizlik var, adı yok, şekli yok, ama her adımda büyüyor. Yaşamak mı? Belki de sadece unutmaya çalışmaktır. Kendini, zamanı, bütün nedenleri… Ve ben her geçen gün biraz daha iyi unutuyorum.
Siz iyisiniz, siz akıllısınız, siz doğru yaşıyorsunuz, değil mi? Ben öyle değilim işte. Ben yanlış yaşıyorum, bile bile, isteye isteye yanlış yapıyorum. Çünkü doğru yaşamak iğrenç geliyor bana. Planlı olmak, mutlu olmak, akıllı olmak… Bunlar sizin uydurduğunuz yalanlar. Siz sisteme boyun eğdiniz, ben eğilmedim; ama bedelini ben ödedim. Siz huzurunuzu satın aldınız, ben kendi içimde boğuldum. Şimdi burada, bu karanlıkta oturuyorum ve sizi izliyorum; kendinizi kandırışınızı, hayatınızı kutsayışınızı, her şey yolundaymış gibi gülüşünüzü izliyorum. Ama unutmayın, asıl kaybeden ben değilim. Asıl kaybeden, hiçbir şeyin farkında olmadan yaşayan sizlersiniz. Çünkü ben, en azından, bataklığımı tanıyorum.
Her şeyin nedeni yok. Ne başlangıçların bir anlamı var, ne sonların. Yaşamak, ağır ağır yok olmak demek. İnsan doğduğu anda bitmeye mahkûm olur. Umut, ölümün ertelemesidir. Sevgi, yalnızlığın kısa bir unutuşu. Bilgi, acının başka bir biçimi. Sonunda herkes aynı yere varır: Hiçliğe. Ve en büyük trajedi, bunun farkında olmadan sürüklenmektir.
Yaşamaktan daha anlamsız bir şey varsa, o da yaşamayı anlamlandırmaya çalışmaktır. Her adım, biraz daha boşluk. Her nefes, biraz daha çürüme. İnsanın tek gerçek yeteneği, kendini oyalamaktır. Umut, en aptalca alışkanlığımız. Sevinç, unutmanın diğer adıdır. Ve biz, unutarak tükeniyoruz. Bir gün, hiçbir şey hatırlamayacağız. O zaman belki gerçekten ölmüş olacağız.