Alina yksl
@alinalina
Kendini deşifre etmek isteyenlerin günlüğü
11 okur puanı
Nisan 2019 tarihinde katıldı
Peçorin..
Seni nerde görsem tanırım , çünkü sen bensin.
Uzun zaman sonra bir karakterde güpegündüz kendimi gördüm. Kitabı hiç araştırmadan tesadüfen elime alıp okudum ve hayran kaldım bitmesini istemeyeceğim bir kitaptı. Zaten hep öyle olmaz mı insan kendini bulduğunda hep daha fazlasını merak eder didikler de didikler. O kadar anlamlı cümleler vardı ki içinde bir çok yerin altını çizdim , bana göre kolay okunabilir bir yazı stiline sahip oldukça akıcı.
Herhangi bir olaydan bahsetmek istemiyorum çünkü herhangi bir araştırma yapmadan okumanın daha tatlı olduğu düşüncesindeyim sadece güzel ve okunması gereken bir kitap olduğunu söyleyebilirim. Son olarak da eklemek isterim ki Peçorin’i kendime çok benzettim çünkü kendisinin dengesiz olduğunun öylesine farkındaydı ki.. iyi okumalar :)
Reklam
Okurken karakterleri zihnimde canlandırmaktan kafam ağrıdı. Çok ağır bir roman olduğunu düşünüyorum. Karakterleri birbirine bağlamaktan Cennet'in oğlunun durumuna üzülmekten ve Güvercin'in kara talihine yanmaktan kendimi alamadım. Ağır bir dille yazılmış ama çok sürükleyici bir kitap. Tavsiye ederim.
Jose Saramago'nun okuduğum ilk kitabıydı.
Cümleleri beynimde telaffuz etmeye çalışırken zorlanmadım değil. Yazarın hayal gücünü somut şeylere döküp aslında yaşananların olabilecek şeyler olduğuna inandırması ve onları okurken ya böyle bir şey benim başıma gelse ne yapardım deyip düşündüğüm çok an olduğu için kitaba ve yazara hayran kaldım. Kitapta çoğu zaman kişiselleştirme yapılmamış, bir olay var ve herkes tek bir vücut halinde hareket ediyor üstelik kör olmayan tek kişinin de onlara ayak uydurması ve zaten beni görmüyorlar demeyip hal hareketlerine dikkat etmesi kol saatinde saatin kaç olduğuna bakarken bile içinin titremesi.. Körler ülkesi bi nevi ama her şey kör olmadan önce ki hayatları gibi kimisi hâlâ adaletli kimisi hâlâ yardımsever kimisi hâlâ bencil kimisi sevgi dolu... İnsanlıklarından bir şey kaybetmiyorlar ve çok ustaca bir şekilde körlüğü alt edip gören bir kör gibi tek vücut halinde yaşamaya çalışıyorlar. Kitapta kimseye bir ad verilmemiş herkes unvanı yada kör olmadan önce en son ne yaptılarsa öyle adlandırılıyor; doktor, doktorun karısı, taksici, ilk kör ve ilk körün arabasını çalan kör... yaşamayı hafife almayın diyor olabilir bize Jose Saramago. Okumanızı tavsiye ederim.
