Kendi kendime kalabilirim, çünkü ben hiç bir zaman yalnız değilim, sadece tek başımayım, düşüncelerin kalabalıklaştırdığı bir yalnızlığın içinde yaşarım; bir bakıma ilksizliğin ve sonsuzluğun donkişotuyum, ilksizliğin ve sonsuzluğun benim gibilere bir zaafı var galiba.
Bana doğru yaklaşırken, el ele tutuşmuş gülümsüyorlardı. Onları gören köylüler gülmeye başladı ; o günlerde çiftleri el ele tutuşmuş göremezdiniz. Onlara “Erxi şehirli,” dedim , “şehirliler modern olur.”