Nebî deyince bütün kelimeler susuyor, akıl yerini terk ediyor, kalp atışlarının hızına eşlik eden hüznü duyumsuyor insan. Vaktine yetişememenin verdiği burukluk ama görmeden sevmenin de üstünlüğü ile. Ne desek eksik kalacak duygularla salat ve selam getirirken dillerimiz, ahirette sancağı altında buluşmanın umudunu taşıyor gönüllerimiz. Ve insan düşünmeden edemiyor, ya şimdi beni görseydi benden razı olur muydu, benim halimi iyi bulur muydu, yoksa üzülür ve yüz mü çevirirdi? Peki şimdi hemen yanı başımda olsaydı nebiler serveri ben yaptığım şeyleri yapmaya devam edebilir miydim? İnsan bunca soru ile kendini sürekli sigaya çekerken nasıl olur da bu kadar gafil olur. Dörtbir yanında günahların çember oluşturduğu şu gelip geçici dünyaya bizi meylettirme Allah'ım. 🤲🏻