Almila Bölük
@almilaboluk
Çokça okur, biraz da yazar.
Şu anda okuduğu kitap
O kadar kıymetli bir eser ki, ayraç kullanmak bu muhteşem romana saygısızlık olur. Zaten kitaba başladıktan sonra elinizden bırakmanız pek mümkün olmuyor.
Sanıyorum, ‘Bir Livaneli klâsiğiydi.’ desem, romanı en genel ve en iyi anlatacak tanımı yapmış olurum.
Son Ada bize, insanların ayak bastıkları her cenneti nasıl cehenneme çevirdiklerini anlatan muhteşem kurgulardan biri.
Harper Lee’nin, ‘Bülbülü Öldürmek’ romanında geçen şu cümleyi, kitabın her sayfasında yeniden düşündüm: “Bana sanki o manyak milyonları hapse tıkacağına o milyonlar onu tıkardı gibi geliyordu.”
Son Ada’da da bu cümlenin haklılığını düşünüyoruz istemeden. İnsanlar neden en gerekli zamanlarda dahi birlik olamıyor? Neden halk kendi gücünün farkında değil?
Son Ada’da geçen şu cümle romanın da, ülkemizin de, dünyanın da şu an ki hâlinin özeti niteliğindedir:
“Hiçbir şeyi protesto etmiyorduk, karşı çıkmıyorduk. ‘Bana dokunmayan yılan bin yıl yaşasın!’ diyor ama yılanın bize de dokunacağını hesap edemiyorduk.”
Livaneli, sen muhteşem bir yazarsın. Bu dünyaya, kalemin gücünü gösterebilmek adına gelmiş olmalısın.
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Puan vermedi·119 syf.··
Beğendi
·2022 24. kitabı
·3 günde okudu
·Okunma: 04 Haziran 2022 12:27
•Spoiler içerir.
Yazarla tanıştığım kitap olur kendileri.
Kitabımın sayfalarını kapattıktan sonra anladım ki yazarla tanışmak için en doğru kitabı seçmişim. Hem kısa hem de akıcıydı.
Kitabı birkaç saatte bitirip bir köşeye kaldırabilirsiniz fakat anlatılmak isteneni anlamaya çalışmak, hikâyeyi düşünmek ve kendini Hasan’ın yerine koymak mahvediyor insanı.
Kitabı okurken hemen her sayfasında aklıma Harper Lee’nin, Bülbülü Öldürmek kitabında geçen şu cümle geldi: “Bazı insanların hayatlarını, bazı insanların hiç düşünmeden cehenneme çevirmesine ağlamazsın.” O kadar iyi, o kadar açık anlatıyor ki Yaşar Kemal kitabında bu cümleyi... Hatta Yılanı Öldürseler, bu cümlenin hikâyeleşmiş hâli gibi...
Jose Saramago, Körlük isimli kitabında, “Kötü yürekliliğin ve kötülüğün sınırı olabileceğine güvenmiyorum.” diyor. Yaşar Kemal kitabında bir de bunu anlatıyor bize. Hem de dolu dolu anlatıyor... İnsanların ne kadar çirkin olabileceklerini gözler önüne seriyor her satırıyla...
İnsanlar asla susmamalarıyla; hayatlarını, Esme’nin öldürülmesini sağlamaya adamışlar gibi yaşamaya başlamalarıyla; yalanlarıyla mahvediyorlar Hasan’ı. Hasan’ı: Küçük bir çocuğu. Bunu en yakın akrabaları, içinde büyüdüğü köyün halkı yapıyor üstelik. Biz de insanların içlerinde barınan pisliğin, kötülüğün sınırsız olabileceğini okuyoruz her satırda.
Mehmet Rauf, Eylül isimli romanında, “Lâkin nasıl yaşıyorlar yârabbim, sevmeden, sevilmeden nasıl yaşıyorlar?” diyor. Hasan’ın etrafı, kalplerini sevgiye kapatmış insanlarla doluydu. Hasan’ın babası, Esme’ye; Hasan’ın annesine aşık olduğunu söylüyordu fakat ona tecavüz etmişti. Babaannesi, oğlunu; Halil’i sevdiğini ve onun öldürülmesine dayanamadığını söylüyordu. Fakat Halil’in oğluna, Hasan’a, torununa, küçük bir çocuğa, kendi oğlunun oğluna, annesini öldürtmek
En genel özetiyle “Bir Zülfü Livaneli klasiği...” demek, sanıyorum kitabın ne denli mükemmel olduğunu en iyi ifade edecek cümle olacaktır.
Kitabın en beğendiğim özelliği; sayfalarından, satırlarından adeta kültür fışkırıyor olması. Altını çizdiğim, “araştıracaklarım” başlığı altına not ettiğim onlarca bilgiyle dolu. Ama bu durum zaten bir Livaneli klasiğidir: Keza Serenad kitabını okurken de aynı durumu yaşamıştım.
Kitabın bir diğer harikulade özelliğine değinecek olursam rahatlıkla şunu söyleyebilirim: Kitap okuma alışkanlığı olmayan insanların bile ellerinden bırakamayacakları derecede akıcı bir roman. Her kesime hitap eden, basit ancak dolu dolu satırlar... Merak içinde çevrilen sayfalar... Ve bir bakıyorsunuz ki 300 küsur sayfalık o koca(!) roman bir anda bitivermiş. Üstelik sonunda sizi şoka uğratması, her cümleyi ağzınız açık okumanıza sebebiyet vermiş olması da cabası...
Son satırı okuduktan sonra bir süre durdum ve düşündüm. Anlatılanları, Ahmet’in ve Mehmet’in hikâyesini, Olga’yı, Ludmilla’yı... Okuduğum anda önemi yokmuş gibi görünen ancak altında derin anlamlar yatan minicik detayları... Sıkı sıkıya işlenmiş o muazzam hikâye örgüsünü...
Paylaştığım alıntıları, not aldığım cümleleri yeniden ve yeniden okudum: Her biri insanın hayatına dokunan o cümleleri... Zülfü Livaneli’nin röportajlarını izledim ardından. Ve şimdi rahatça söyleyebilirim ki ‘En sevdiğim yazar!’ cümlesi bile onu tanımlamaya yetmeyecektir.
Livaneli, müziğiyle, edebiyatımıza olan dev katkılarıyla, çok yönlülüğüyle muhteşem bir yazar. Kendini bu derece geliştirmiş bir insanın elinden çıkan eserler, şüphesiz okurlarını da etkileyecektir ve okurlarını da kültürel açıdan geliştirecektir. Her eserinde olduğu gibi Kardeşimin Hikâyesi’nde de aynı durumu yaşatıyor kendisi...
Kardeşimin Hikâyesi,
O denli muazzam bir kitap ki; güzelliğini kelimelerle anlatmak yetersiz kalacaktır. Birçok konuda düşüncelerimi pekiştirirken, birçok konuya da farklı bir bakış açısıyla bakmamı sağladı. Yazar, 200 sayfaya sığdırdığı bu kısa öyküsü ile hayatıma öyle mucizevi bir şekilde dokundu ki; etkisini kelimelerle anlatabilmem imkânsız. Romandan yaptığım her alıntı, altı çizilip ömrümüzün her anında hatırlamamız gereken anekdotlar niteliğinde.
Veronika Ölmek İstiyor, hayatımı kesinlikle değiştiren bir roman oldu: Hayata bambaşka bir bakış açısıyla bakmamı sağlayan, ömrüme güneşli bir pencere açan, atmaya korktuğum adımları sağlamca atma kuvvetini bana veren...
Mükemmel bir romandı...
