Kime inanıyorsun? Buddha'ya mı? Yehova'ya, Jah'a mı? Yoksa Allah'a mı? İsa'ya mı? Tanrı'ya mı? Yoksa kendine mi?
Kesinlikle inançları dayatan bir iblis olmayın.
İnanmanın kendine özgü bir sevinci vardır.
İnsanlar, kendinize inanın.
Ama emin olun büyük bir güç var.
Gerçek yüreğinizin tam ortasında yer alıyor.
İnsanın ruhundan gelen gerçeğin asla mazereti olmaz;
şiirde veya aklın ruh halinde, bütün kelimeleri bir araya getirip ortaya çıkarır.
Şunu anlayın, herkesin kendi inancı vardır.
Ve insanı sadece insan tatmin edebilir:
İnsanın ruhunu, insanın hissettiklerini, insanın gerçekleştirdiklerini.
O varlığı sarsamazsın, hissettiğin zaman o varlığı! Bilirsin o varlığı, ve o benim demelisin. Çünkü sen O'sun.
Tanrı'ya inandım, inan bana bu da boş
Çünkü şimdiye kadar çok tanıklık ettim tabuta giren bir sürü zenciye, göğüs levhaları sarılmış önemsiz bir şeymiş gibi
Daha da kötüsü de, ben ön saflarda durup hâlâ kavgalara giriyorum.
Kuzenimi duymuşsunuzdur, mahallenin eski kulağı kesiklerindendir.
Ekim 95'te hapisten çıkıp eve geldi, rahat durmazsa 3 yılın üstüne 5 yıl daha yatacak
Şimdi farkına varıyor eğer kafanı kullanmazsan y*rraklara gelirsin.
Sevgilimle konuşuyorum bana duyduklarını anlatıyor.
Arkadaşlarımdan birisi ispiyonculuk yapıyormuş, işlediğimiz suçları polise.
Onunla konuştum bana ötmediğini söyledi,
dostum öttüğünü söyledi aslına bakarsan o emindi.
Çünkü o hapisten muhbir olduğu için kurtulmuş.
Bu toplumda tek amacımız para kazanmak
Amatör olarak başladım bu işe, girdiğim bu suçlu yaşam sayesinde günahkar hale geldim.
Para yedirdim ve tahliye olup kurtuldum hapisten, toplumdan dışlanmış bir tip affedilemez.
Bütün içtiğim Hennessy'ler ve cigaralar gizleyemedi.
İçimde hisssettiğim o acıyı, biliyon işte sen de, sanki ölmek için yaşıyorum sadece
Çöktüm dizlerimin üstüne, merhamet diliyorum; layık mıyım bilmesem de
Canımı yakamaz bu hayatttaki hiç kimse, bu yüzden soruyorum sana, son nefesimi vermeden önce
Beni yargılamadan önce bana çektirdiğin dertleri, ızdırapları göz önünde bulundur.
Geldim buralara gecekondu mahallelerinden, yaratıldım; yanan alevlerden,
Şöhret arayışım içinde değişecek miyim?
Soruyorum sana!
Kendi türümüz için mücadele etmenin zamanı geldi, bütün korkularımızın sebebi aynadaki yüzün taa kendisi
Kaderden kaçış yok sonumuz gittikçe yaklaşıyor. Kime inanıyorsun ? Ben tanrıya inandım, şükrettim ve hâlâ nefes alıyorum
Ve zor görünse bile, bu yüzden inanıyorum.
Ölmeden önce, üzülerek söylüyorum,
Kime inanıyorsun
Gördüğüm terör yüzünden uyku girmiyor gözüme
Aynadaki adamdan nefret ediyorum çünkü onun yansıması acının gerçeğe dönüşmesini sağlıyor.
O kadar çok kayıp verdim ki sanki mahşer günündeyim!