“Gitme sen o zaman. Vallahi bak…Görmek istemezsen çıkmam karşına da. Gitme, Alper!Ne olur, gitme! Söz. Ne istersen o olur.”
"Esengül. Benim hiçbir zaman ilk tercihim sen olmayacaksın. Çok sevsem de olmayacaksın. Sana bunu yapmaya hakkım yok benim. Evet, doğru söylüyorsun, çok seviyorum seni. Bırak başkasına aşık olmayı, ben senden başkasına bir kez olsun gözümü bile değidirmedim ama seninle de olmaz artık. Şu saatten sonra olmaz. Bu hale geldikten, getirdikten sonra da olmasın zaten.”
EsengülAlıntı
Annemi tutup kendime çevirmemle birlikte, "Eh!" diyerek kollarını savurup geri çekildi. Yüzünde hiçbir utanma veya suçluluk ifadesi yoktu. "Ben söyledim Alper'e, oldu mu?" diye sordu. "Ben biliyordum sizi. Siz olmazsınız, bırak kızımı dedim. Benim bir tane kızım var, tamam mı? Öyle asker yolları beklesin diye büyütmedim ben seni! Gittiğinde darmadağın oluşunu görmek için büyütmedim ben seni! Aptal mı sandın beni? Anlamayacak mıydım?"
Alper & EsengülAlıntı
"Çok dağıttım seni, Esengül. Toparlamak için de vaktim yok."
Sussun diye ellerimi dudaklarına bastım. Parmak uclarım titrerken gözyaşları parmaklarımı ıslattı.
"Ben.. Hıçkırdım. "Ben beklerim," dedim çaresizce ama o bana hiç umut vermedi.
"Beklemeni istemiyorum," dedi.
"Ben kimsenin beni beklemesini istemiyorum artık. Ardımda birilerini bırakmak istemiyorum. Düşünmek istemiyorum bunları. Yük oluyor. Anladın mı?" diye sordu. Burnunu çekti, kendini toparladı ve "İstemiyorum," dedi.
EsengülAlıntı
Muhakkak bugünün başrolü Alper olsaydı ve o yapmış olsaydı mutluluktan havalara uçar, o çiceği gün boyu yüreğime basardım ama insan, sevdiğine varamayınca kendisini sevenin de kymetini bilemiyordu sanırım.
Elimi sürdüğüm o yaprak bile sevgisizliğimi hissetmiş gibi saksının dibine düştüğünde elim boşlukta asılı kaldı.
Alper&EsengülAlıntı
Gözlerimi sıkıca yumdum ve beklemeye başladım. Kalbimin çarpıntısı dinmek bilmedi. Salonun tam orta yerinde, gözlerim dış kapının üzerinde kaldı. Seher nine dış kapının yanında bastonuyla dikilirken önce Alper dikildi karşısına. Kocaman boyuyla eğildi ve ellerinden öptü Seher nineyi. Ben onca mesafede bile vuran kokusuyla, aylardır hasret kaldığım yüzüyle, sesiyle uzaktan bir yabancı gibi gözlerimle sarıldım ona. Çenem titredi, dudaklarım yoklukla büküldü. Onu görünce bile her şeyi unutmuş, dünyada her şey silinmiş gibi hissettirirken kalbimdeki sancı gerçeği haykırdı.
Alper doğrulurken arkasında, evin tam ortasında beni görünce yüzündeki gülümseme hafifçe soldu ve bakışlarını benden çekmeden hafifçe kenara doğru çekildi. İşte tam o noktada o kadını gördüm. Adını bile bilmediğim, narin, güzel, yüzünde çekingen bir tebessümle duran o kadını.
