Tanrıbilim kuramları ile çocuklukta dayak arasındaki ilişkiler. Benim savıma göre küçük kız ve oğlanlar düzenli olarak dayak yediklerinde - sizin o pek tutulan güncel argo deyiminizle - evreni tepeden yöneten bir tanrı kavramı ediniyorlar. Oysa çocuklarına bedensel şiddet uygulamayan toplumlarda tanrı kavramı içkin oluyor. Bir toplumun tanrıbilim kuramları o toplumdaki çocukların popolarının durumunu yansıtır.
Bizim dünyamızda 'Anne' yalnızca bir işlevi belirler. Bu işlev tümüyle tamamlandığında 'Anne' unvanı hükümsüz olur; bir zamanki çocuk ve onun anne diye adlandırdığı kadın yeni bir ilişki kurarlar. Eğer iyi anlaşıyorlarsa görüşmeyi sürdürürler. Anlaşamıyorlarsa koparlar. Kimse onların birbirlerine bağımlı olmasını beklemez ve bu bağımlılık sevgiyle eş tutulmaz - dahası, pek övülesi bir şey olarak görülmez.