First of all, it was an easy and comfortable book to read, and it had everything you would expect from a romance novel. The characters constantly running into each other, the male main character always being the one who saves the woman, those moments where the female character is like “I don’t depend on a man, look, I’m strong too,” and the fact that they immediately fell for each other from the very first moment they saw each other — it had all of those things. The girl loving luxury but also having those “I’m not like that” moments was there too. Even the way they acted like teenagers experiencing love for the first time was included.
I was expecting something more interesting, especially since the main character was supposedly bisexual, but she basically fell for the first handsome and rich man she saw. I didn’t like any of the characters. Honestly, it was obvious how the ending would go. They were either going to get married or he was going to propose, and that unnecessary breakup scene the author added just to create some drama was so pointless.
It was nice to read something that reflected Armenian culture, and the book has an English level that flows easily and doesn’t make the reader struggle too much. But aside from that, I feel like something was missing. It could have been much better.
It’s readable, but I don’t think it’s a book that should be taken too seriously. In my opinion, it was just a very light, “snackable” read.
İlk olarak okunması rahat bir kitaptı ve bir romantik kitapta bulunacak her şey vardı. Karakterlerin her daim denk gelmesi, çoğu zaman ana erkek karakterin hep kadını kurtarması ve arada benim kadın karakterim bir erkeğe bağlı değil, bakın o da çok güçlü denilen anları ve birbirlerini gördükleri ilk andan itibaren hemen birbirlerine
Ruhumu gözardı etmə, ey yoldaş!
Bu volume çox da bir hadisə olmadı. Ancaq obrazların arasında olan əlaqələrə daha çox toxunmağa başladılar. Bu da hekayəni növbəti volume-larda kompleksləşdirməyə kömək edəcək.
Bu manganın getdikcə həyat və canlı olmaqla bağlı daha da çox düşündürməsi xoşuma gəldi. Ona görə bir neçə "quoto" paylaşacam sizinlə.
"If he wants his wounds to heal, they will heal, but he doesn't feel any pain. So he doesn't think of healing them. If it's a life threatening wound then of course it will be healed" — Bu hissədə, məncə, həyatdakı ağrı və əzablarımızın sadəcə bizim öz əməyimiz və fərqindəliyimizlə düzələcəyini yaxşı vurğulayıb mangaka. Bilirəm mən də bu çoxda bilinməyən bir şey deyil, ən azından xoşdur oxumaq.
"Life... being dead and being alive. Ain't they the same thing? What matters is to be living?" — Valla mənə də arada bu düşüncələr gəlir və özünəqəsd seçimini gözdən keçirirəm. Am js kiddin'
"What does it mean to have life? It is not like ya disappear from this world when you die. The form of yer soul just changes. It is not like you become seperated. They go through birth and death but souls won't be lost. They're always by your side." — Bu çox romantik bir baxış bucağıdır. Hər bir insan unudulmağa məhkumdur, əgər nəsə edən tarixi bir fiqur deyilsizsə. Hər kəs unudulur və önəmsənmir. Yaşayarkən belə bəzən bunu sizə qarşı edilir. Ruhunuzu gözardı etməyəcək şəxsləri tapmalısız.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
In Amis’s famous novel, London Fields, the witty language is used and highlighted in the book repatedly. With the use of wit and pan (word play) Amis creates one of the most intelligent written novel ‘London Fields’. These uses of high elevated language and word plays also gives us the hints of postmodern fiction. As the novel is considered one of the best novel representing postmodernism, one can appreciate it due to the style that the novel is written, by means of wit and language. To give examples from the book;
-It was fixed. It was written. The murderer was not the murderer. But the murderee had always been a murderee.
The quote from Samson Young foreshadows that the real murderer is not the one we think, it will change. However the murderee ‘Nicola’ will always be the victim, not be affected by the inconstant murderer.
- I know what his poetry will be about. What poetry is always about. The cruelty of the poet’s mistress.
In this quote we can also sense the metaphor that is made to Nicola. Here Samson , as a writer, claims that the poets are writing poetry due to the relationship between their mistresses. It is known that Young also writes a novel about Nicola, creating the same plot with the poets he criticizes.
-I close my eyes, trying to see a way- how do writers dare do what they do ? – and there is just chaos. It seems to me that writing brings trouble with it, moral trouble, unexamined trouble. Even to the best.
-When God got mad he was a jealous God. He had other planets, thanks, and in better parts of the universe. He promised plague, famine mile-high tides, sound-speed winds and terror, ubiquitous and incessant terror, with blood flowing bridle deep. He threatened to make her old and keep her that way forever… Cross that firebreak and then cross that
Yazarın diline biraz alışmak zor ama daha önceden de okuduğum için ben hiçbir rahatsızlık duymadım. Bence akıyor gidiyor. Kitap diline alışmak biraz zor. Alıştıktan sonra bence akıyor gidiyor.
Puan vermedi
Savaşın kendisinden çok, insanların savaş karşısındaki sessizliğini anlatıyor ve iş işten geçince ses cikarmanin ne önemi var? #birgünherkesbunahepkarşıymışgibiyapacak duvarına çarptım bugün deNe demişti Yaşar Kemal "her savaş önce yoneticileri çürütür ondan sonra da halkları çürütür"
Bir yerde insanlar ölürken başka yerlerde hayatın hiçbir şey olmamış gibi devam etmesi, zaman geçince herkesin vicdanlı görünmeye çalışması kitap boyunca en sert hissettirdiği şeylerden biri oldu.
Yalnızca bir coğrafyayı değil; korkuyu, kaybı, görmezden gelinmeyi ve dünyanın seçici merhametini anlatıyor. Bazı acılar günlerce konuşulurken bazılarının sessizce unutulması! insanın içine oturan taraflardan biri.
Kitabı okurken duyduğum his ise; İnsanlık olan biteni durduramadığı için değil, alıştığı için susuyor olabilir mi?
Öfke, hüzün, çaresizlik ve vicdan sorgusu aynı satırlarda buluşuyor. Ağır ilerleyen ama düşündürdüğü şey uzun süre etkisini koruyan bir kitaptı.
Savaşın sadece şehirleri değil, insanların geçmişini, çocukluğunu ve aidiyet duygusunu da yok ettiğini hissettiren bir roman
İnsanlık neden böyle davranıyor?
Acılar neden seçilerek önemseniyor?
Tarih geçince herkes neden masum görünmeye çalışıyor?
Yazarın asıl sorguladığı şey;savaş kadar sessizlik ve görmezden gelmek.
@nepalkitap çok güzel bir esere imza atmış
#okumahalleri #filistin #gazze #omarelakkad
instagram.com/p/DYjWCTCs6-c/?...
James M. Cain’in Postacı Kapıyı İki Kere Çalar adlı eseri, Amerikan edebiyatının "hard-boiled" (sert polisiye) ve kara film (noir) türünün en sarsıcı başyapıtlarından biri olarak, kontrol edilemeyen tutku, açgözlülük ve kaderin kaçınılmazlığı üzerine kurulu karanlık bir portre çizer. Serseri bir ruhu olan Frank Chambers’ın, Nick Papadakis’in işlettiği "Twin Oaks" adlı yol kenarı lokantasına gelişiyle başlayan hikâye, Frank ile Nick’in karısı Cora arasında doğan ve cinayete kadar uzanan yıkıcı bir çekimi konu alır.
Cain’in yalın, hızlı ve amansız üslubu, karakterlerin kendi yarattıkları cehennemden kaçamayacaklarını vurgular; öyle ki, ilk cinayetten kurnaz bir avukat sayesinde kurtulmayı başarsalar da, talihin ironik bir cilvesi onları en beklemedikleri anda yakalar. Romanın sonunda Frank, Cora’nın gerçekten bir kaza sonucu ölmesiyle, aslında işlemediği bir cinayet suçundan idama mahkûm edilir. Bu durum, suçun bedelinin eninde sonunda -belki ilk seferde değil ama ikinci kez kapı çalındığında- ödeneceğini simgeleyen etkileyici bir metaforla noktalanır. Eser, kusursuz cinayet fikrinin insan doğasının zayıflıkları ve tesadüflerin acımasızlığı karşısında nasıl parçalandığını gösteren, ahlaki gri alanlarda gezinen soğuk ve etkileyici bir klasiktir.
