"Hep daha çok yakacaklar canını, sırf daha çok yaz diye. Onlar vurdukça daha çok yazacaksın. Daha çok. Hep daha çok. Bir gün yazamayacağın kadar acıtacaklar canını, elinden kanlar sızarken sen daha çok yazacaksın. O kadar ki akan kan yazdığın mürekkebi kapatacak, o kadar ki kendi kanınla doldurup kalemi yine de yazacaksın. O son darbe öldürecek mi yoksa durdu sandığın
kalbi hayata mı döndürecek sen karar vereceksin. En zor kararları hep sen vereceksin. Savaş bitti sandığın zaman kaybedeceksin mesela, savaş hiç bitmeyecek. "
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
"O kızı neden bu kadar çok sevdin anti kahraman?"
"Kim bilir," diye omuz silkti. "Kitabın sonunu okusaydın eğer bilirdin ama hiçbirinizin o kızla yolun sonuna gidecek kadar cesareti yoktu. Hepiniz siktiğimin heriflerine kafayı takıp durdunuz, Maya Efnan başkarakteri olduğu kitapta dahi okuyucular tarafından yalnız bırakılmış, ihanete uğramış bir zavallıydı."
"Etiketleri sevmiyorum. Özellikle kendim seçmediğim zaman. İsimlere takılıp kalmamalıyız diye düşünüyorum. Bu şekilde öldüğüm zaman kimse benim için üzülmez. Düşünsene, kim için üzülecekler? Okyanus için mi, Rüzgar için mi, yarın alacağım başka bir isim için mi? İnsanlar sürekli bir şeylere fazla anlam yükleyip onlara bağlanıyor. Bu gece burada Rüzgâr'ım ve bu gece burada sizinle tanıştım. Yarın sizin için yok olacağım, yarın beni tanımıyor olacaksınız. Bu şekilde hiç kimse olabiliyorum. Nerede doğduğumun, kim olarak doğduğumun önemi yok. Dilimin, dinimin, ırkımın bir anlamı yok. Benim işte, herkes kadar etten ve kemikten. Herkes ve hiç kimseyim."
"Haklıydı, bir şey fark etmezdi ya, soru olsun işte. Ses olsun. Bir çift laf olsun ama şu kimsesizlik hissi olmasındı."