Sonsuz mutluluklarRoman
8/10
ONCELIKLE SUAN MUTLULUKTAN VE SOKTAN AGLIYORUM O KADAR GUZEL BITTI KI. Bir yandan sonu bana en sevdigim film I Originsden bi seyler hissettirdi..
Birdie'nin buyumesi beni o kadar duygulandirdi ki onun kucuk halini ve Sadie'ye yazdigi seyler asiri tatli seylerdi. Kitaplarda karakterlerin kucuk ve buyuk hallerini okumak en sevdigim olaylardan biri.
Sadie ve Sebastian'in iliskileri de heyecanliydi
Tesaduf olmasi biraz sacma olabilirdi bu yuzden yazarin bagladigi seyler benim bayagi hosuma gitti. Belki de Amanda olecegini hissederek birakmak istedi. Sadie cok olgun bir kadin ve bazi yaptigi hareketlerde tam olarak gercekten bir karakter icindeymisim gibi hissetirdi. Sebastian'in saygi duymasi da guzel bir hareketti. Neyse kitabin sonu cok cok cok guzeldi 🩵 
Sonsuz Mutluluklar
Sonsuz MutluluklarKaranlık madde
Sonsuz evren, tek bir aile ve kendisinden kaçmaya çalışan bir adam. Kim olduğunuzu kanıtlamak için kaç kendinizle savaşabilirsiniz..?
Jason Dessen, Chicago’da ailesiyle kendi halinde yaşayan bir fizik profesörüdür. Bir gece, maskeli bir yabancı tarafından kaçırılır.
Kendine geldiğinde, hayatındaki her şeyin altüst olduğunu görür. Bu yeni gerçeklikte, büyük aşkı Daniela ile hiç evlenmemiştir ve oğlu Charlie hiç doğmamıştır. Kendisi ise boyutlar arası geçiş sağlayan çok boyutlu bir Küp inşa etmeyi başarmış dahi bir bilim insanıdır.
Jason, eski evine dönmeye çalışır ama burası bildiği dünya değildir. Aslında onu kaçıran kişi, bu alternatif evrende kariyer yapıp aile özlemi çeken diğer kendisidir. Diğer Jason, kariyer yerine aile hayatını seçen Jason'ın hayatını çalmış, onu da kendi dünyasına sürgün etmiştir. Kahramanımız,laboratuvardaki psikolog Amanda'nın yardımıyla Küpün içine girmeyi başarır. Küp sonsuz sayıda paralel evrene açılan bir koridordur ve kişinin o anki zihinsel durumuna göre şekillenen dünyalara kapı açmaktadır.
İkili, doğru dünyayı bulmak için nükleer savaşların, salgınların veya buz çağının hüküm sürdüğü onlarca korkunç versiyondan geçer. Amanda başka bir evrende kalırken, Jason sonunda kendi öz evrenine ulaşmayı başarır.
Ancak burada büyük bir sürprizle karşılaşır. Küpü kullanıp kendi dünyasını arayan tek kişi kendisi değildir; sonsuz olasılıktan kopup gelen düzinelerce diğer Jason da aynı aileye dönmek için şehre sızmıştır.
Jason, hem kendisinin diğer acımasız versiyonlarını alt etmek hem de ailesini gerçek Jason olduğuna ikna etmek zorundadır.
️Bence bu kitap,okurken sürükleyici bir film izliyormuş hissi veren,temposu hiç düşmeyen harika bir bilimkurgu.Zaten bu sinematik gücü sayesinde başarılı bir diziye de uyarlanmış.Kitap bittiğinde bile insan
Reklam
.Herkese merhaba! Bugün sizlere, 26’dan fazla dile çevrilen ve birçok ödüle layık görülen Yabanmersini Toplayıcıları kitabıyla geldim.
Doğrusunu söylemek gerekirse, bu kitabın aldığı övgüleri ve ödülleri sonuna kadar hak ettiğini düşünüyorum. Okurken hem karakterlere hem de anlatılan döneme öyle güçlü bir şekilde bağlandım ki kitap bittiğinde uzun süre etkisinden çıkamadım.
Hikâye bizi 1962 yılına götürüyor. Kanada’ya yaban mersini toplamak için gelen Mi’kmaq bir ailenin yaşamına tanık oluyoruz. Ailenin en küçük kızı olan dört yaşındaki Ruthie bir gün ortadan kayboluyor. Ruthie’yi en son gören kişi ise ağabeyi Joe. Bu kayboluş yalnızca bir çocuğun değil, bütün bir ailenin hayatını değiştiriyor.
Roman boyunca Joe’nun gözünden ailesinin yaşadığı acıyı, kaybın yıllar boyunca bıraktığı izleri ve bir türlü kapanmayan yaraları okuyoruz. Bölüm bölüm ilerleyen anlatım sayesinde hem geçmişe hem de geleceğe uzanan bir hikâyenin parçaları yavaş yavaş birleşiyor.
Bir yandan da Norma’yı tanıyoruz. Varlıklı bir ailede büyümüş olmasına rağmen sevgiden yoksun kalan, ailesine ve geçmişine ait birçok şeyi sorgulamaya başlayan genç bir kız. Çocukluğuna dair fotoğrafların eksikliği, ailesinin anlattıklarıyla gördükleri arasındaki çelişkiler ve içinde büyüyen aidiyet duygusu onu kendi kimliğini araştırmaya itiyor.
İşte kitabın beni en çok etkileyen kısmı da burada başladı. Kayıp, aidiyet, kimlik ve aile bağları üzerine kurulu bu hikâye sadece bir çocuğun kayboluşunu anlatmıyor; aynı zamanda susturulmuş bir halkın, görmezden gelinen geçmişin ve yıllar boyunca taşınan acıların da hikâyesini anlatıyor.
Akıcı dili, duygusal yoğunluğu ve karakterleriyle beni derinden etkileyen bir kitap oldu. Eğer aile dramaları, geçmişin sırları ve karakter odaklı hikâyeler okumayı seviyorsanız,
#yabanmersinitoplayıcıları #amandapeters
“Kader tam bir oyunbazdır. Tüm ipuçlarını önüne koyar ve senin onları bir araya getirip, daha önce anlamlandırmayı hayal bile edemediğin şeyleri çözüp çözemeyeceğini görmek ister.”
1960’lı yıllarda Ruthie ve abisi Joe aileleri ile birlikte her sene olduğu gibi yaban mersini topladıkları bölgeye gelirler. İki kardeş birbirlerinden hiç ayrılmazlar. Aralarında ki bağ diğer kardeşlerine göre daha farklıdır.
Bir gün Ruthie kaldıkları ormanda kaybolur. Anne ve babası ile kardeşleri onu günlerce ararlar. Ama küçük Ruthie’den iz yoktur. Kızılderili olan aileye polisler yardım etmezler. Joe ise kendi yaşı da çok küçük olmasına rağmen büyük bir suçluluk hisseder. Bütün aile yıllar boyunca Ruthie’nin kaybolduğu yere giderler ancak onu bir daha göremezler.
O sıralarda başka bir kasabada Norma isminde küçük bir kız değişik rüyalar görmektedir. Rüyasında farklı bir annesi, kardeşleri vardır ve farklı farklı imgeler görür. Rüyalarını anne ve babasına anlatır ama bu durum annesini çıldırtır. Annesi Norma’ya çok düşkündür. Evinin bahçesinden bile dışarıya bakıp başkaları ile konuşması yasaktır.
Norma büyüdükçe bazı şeylerin farkına varmaya başlar. Yavaş yavaş parçaları birleştirdiğinde ise büyük trajedi ile karşı karşıya kaldığını anlar.
Şimdi ellili yaşlarında ve ölmek üzere olan Joe, kardeşi Mae ve annelerinin bunca yıla rağmen kaybetmedikleri umutlarının yeşermesinin vaktidir.
‘Yabanmersini Toplayıcıları’ uzun süre etkisinden çıkamayacağınız bir kurgu. Kendi topraklarında hor görülen bir topluluğa mensup olan bir aile. Her şeye hakkı olduğunu düşünen ve bunun için bu aileye ömür boyu acı yaşatan başka bir aile.
Her bir satır, her bir anı ve geçmişte yaşanan her detay yüreğimi burktu Ruthie’in yetiştiği aileye çok kızgınım, son
Amanda Peters // Yaban Mersini Toplayıcıları
•Merhaba Arkadaşlar
Bitirdikten sonra uzun bir süre aklınızdan çıkmayacak, kalbinize dokunacak bir hikâyeyle geldim. “Yaban Mersini Toplayıcıları” kaybolan bir kız çocuğunun, yıllar sonra kendi geçmişini arayışının ve aidiyet duygusunun izinde ilerleyen etkileyici bir hikâye...
•Maine eyaletinde yaban mersini toplayarak yaşamını sürdüren bir ailenin hayatına ve yaşadıklarına şahit oluyoruz. Hasat zamanı bu kez bir felaketle sonuçlanıyor bu aile için evin küçük kızı Ruthie kayboluyor. Onun kayboluşu ile ailede kapanmayan bir yara açılıyor kardeşini koruyamadığı için kendini ömür boyu suçlayan bir ağabey, hâlâ döneceğine inanan ve küçük ayakkabılarını saklayan bir anne, acının ağırlığı altında sessizce direnen bir aile… Yıllar geçse de hiçbir şey eskisi gibi olmuyor, ama onlar kayıplarına rağmen birbirlerine tutunmayı başarıyorlar. Ben ve Mae aileyi bir arada tutmak için çok mücadele veriyor...
•Diğer yanda ise karmaşık rüyalarının izini süren Norma var. Norma, annesinin baskıları ve suskunlukları arasında büyüyor bir şeylerin yanlış olduğunu hissediyor ama adını koyamıyor. Ta ki annesinin ölümünden sonra kendi hayatına dair gizli kalmış gerçekleri öğrenene kadar…
Bu arayış onu hem kendi kimliğine hem de geçmişin karanlık sırlarına götürüyor.
•Yazar; aile bağları, kayıp, kimlik arayışı ve aidiyet temalarını sade ama derin bir dille işlemiş. Sessiz, hüzünlü ama bir o kadar da umut dolu bir roman. Gerçekler ile yüzleşmenin ne kadar zor ama bir o kadar da ferahlatan yönünü görüyoruz ve bazı hikâyeler vardır, okurken değil bitirdikten sonra insanın içine dokunur, sessizce orada kalır işte size böyle bir eser bırakıyorum.
Kitapla Kalın
Yaban Mersini Toplayıcıları #okudumbitti
Ben hâlâ içimde bir yerlerde o yaban mersini tarlalarının kokusunu taşıyorum… Yazardan okuduğum ilk kitaptı ve gösterişe kaçmadan, sessizce ama tam kalbe basarak anlatıyor.
Hikâye bir kayıpla başlıyor; dört yaşındaki Ruthie’nin bir yaz sabahı ortadan kaybolmasıyla. Ama asıl vurucu olan, kaybolan çocuğun ardından geride kalanların yavaş yavaş nasıl değiştiği… Joe’nun içini kemiren “ben mi sebep oldum?” hissi, yıllar geçse de eskimeyen bir suçluluğa dönüşüyor. Okurken Joe’ya bazen sarılmak, bazen “yeter artık kendini böyle cezalandırma” demek istedim.
Diğer tarafta Norma var: Her şeyi “tamam” gibi görünen ama içinde bir şeylerin sürekli eksik kaldığı bir hayat… Onun bölümlerinde de sürekli bir huzursuzluk dolaşıyor; sanki zihninin bir köşesinde kapısı kapalı bir oda var ve anahtarını bulmaya çalışıyor. İşin en güzel yanı, yazar bunu büyük büyük açıklamalarla değil; küçük sezgilerle, rüyalarla, suskunluklarla örüyor. Bence romanın gücü de duyguyu bağırmadan hissettirmesinde.
Kitabı sadece “kayıp bir çocuk” hikâyesi diye okumak mümkün değil. Aidiyet, kimlik, köklerinden koparılma ve bir halkın sessizleştirilen tarafı… Hepsi, karakterlerin hayatına usul usul sızarak anlatılıyor. Ben özellikle yerli bir ailenin yaşadıklarının arka planda “ders verir gibi” değil de hayatın doğal bir gerçeği gibi akmasına çok vuruldum. Bu da hikâyeyi daha gerçek, daha can yakıcı kılıyor.
Bazı yaralar kapanmıyor; sadece insan o yarayla yaşamayı öğreniyor. Ve bazı gerçekler, ne kadar geç kalınsa da insanın içine bir ışık gibi düşebiliyor. Bu kitabın bıraktığı his tam olarak buydu bende…
Eğer sakin ama güçlü, duygusu uzun süre üzerinizde kalan romanları seviyorsanız; “Yaban Mersini Toplayıcıları”nı listenize yazın derim. Ben yazarın kalemine
Reklam
Reklam